[Ενστάσεις] Σε ποιον ανήκει η Ευρώπη

Είναι ο Αδωνις Γεωργιάδης εκπρόσωπος του απόλυτου κακού; Ο Θάνος Πλεύρης είναι ένα πρόσωπο που αν του μιλήσεις πρέπει να ντρέπεσαι – όχι μόνο επειδή είναι γιος του πατέρα του; Δεσμεύει εφ’ όρου ζωής τον Μάκη Βορίδη η στράτευσή του στον επιθετικό εθνικισμό και η φωτογραφία με το τσεκούρι που τη συμβολίζει; Η πολιτική μετατόπισή τους προς θέσεις περισσότερο πολιτικά ρεαλιστικές πρέπει να ακυρωθεί από τις παλιότερες επιλογές τους; Δικαιούται ο άνθρωπος να μετατοπίζεται;

Σύμφωνα με μια μισαλλόδοξη αντίληψη για την πολιτική, τα πρόσωπα αυτά τα χαρακτήρισε διαμιάς η προγενέστερη στράτευσή τους. Δεν δικαιούνται να αλλάξουν, έχουν φακελωθεί και οι φάκελοί τους έχουν πάει στο αρχείο ενός ανώτατου ιδεολογικού ιερατείου, το οποίο δεν επιτρέπει σε κανέναν να κάνει έφεση. Μπορεί, π.χ., κάποιος να ισχυριστεί εύλογα ότι ο Μάκης Βορίδης εξελίχθηκε πολιτικά σε έναν εξουσιαστικό κρατιστή. Αλλά οι ανώτατοι ιδεολογικοί δικαστές του δεν θα συζητήσουν καν επ’ αυτού, τους βολεύει να τον έχουν καταδικάσει για τον πρότερο βίο.

Για ποιον λόγο θυμήθηκα τα παραπάνω πρόσωπα; Επειδή τα κέντρα που ενοχλήθηκαν από την επιτυχία της συγκέντρωσης «Μένουμε Ευρώπη» επιχειρούν να τους βάλουν μπροστά για να χρεώσουν το συλλαλητήριο εκείνο (και αυτό που έχει προγραμματιστεί για σήμερα) στην Ακροδεξιά. Ετσι οι ανεξάρτητοι αριστεροί, οι απολίτικοι μικροαστοί, οι ποταμίσιοι, οι πασόκοι, οι νεοδημοκράτες, οι δημαρίτες μπορούν να αποκληθούν ακροδεξιοί.

Πολίτες, δημοσιολόγοι και πολιτικοί που επενδύουν σε έναν οιονεί εμφύλιο έχουν αποδεχθεί να συμπολιτεύονται με αντιμνημονιακούς εθνικιστές, με αντισημίτες, με ομοφοβικούς – αλλά δεν μπορούν να διανοηθούν ότι το δικαίωμα στη διαδήλωση για το μέλλον, την ταυτότητα και την ευημερία της χώρας στην Ευρώπη δεν προϋποθέτει μια ιδεολογική ενότητα στα επιμέρους. Και ότι η δημοκρατία προϋποθέτει τη διαφωνία αλλά και τη συμπόρευση σε ευρύτερες διεκδικήσεις διαφωνούντων μεταξύ τους.

Πόσω μάλλον όταν η διεκδίκηση αφορά την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.