[Κραυγές και ψίθυροι] Εσείς τα μουράνο πού τα μάθατε;

Παλαιότερα, με διακατείχε κι εμένα αυτή η ιδεοληψία. Πλέον, είτε λόγω ωριμότητας είτε λόγω των γενικών κρίσιμων συγκυριών που πιστεύω ότι επιβάλλουν ένα μακροβούτι στην ταπεινοφροσύνη, μου φαίνεται όχι μόνο άκαιρη και άκυρη αλλά και ότι διαβρώνει ύπουλα τον αστικό πολιτισμό τον οποίο υποτίθεται ότι υπερασπίζεται. Αναφέρομαι στο περιφερόμενο σε δημόσιους χώρους σουσουδίστικο «μη μου άπτου», το οποίο μετ’ ευλαβείας υιοθετεί μια αυτοπροσδιοριζόμενη κατηγορία ανθρώπων που πιστεύουν ότι αν δεν ήταν εδώ θα ήταν κάπου αλλού πολύ καλύτερα. Και που στην πραγματικότητα δεν μπορούν να βγουν ούτε λίγο πιο έξω από τον εαυτό τους.

Το πρώτο καμπανάκι χτύπησε όταν πριν από μερικές μέρες μια γνωστή μου (από αυτές που επειδή ξέρουν πώς χρησιμοποιείται η κρέμα μπαλσάμικο νομίζουν ότι κρατούν τη Γη στη μια τους χούφτα) έγινε και πυρ και μανία γιατί σε δημόσια παραλία κάθησαν δίπλα της δύο κυρίες οι οποίες μιλούσαν δυνατά! Τις καθύβρισε, ανάρτησε την τραυματική εμπειρία της στα social media και ύστερα από μια άτυπη σύσκεψη κορυφής με τους φαντασιακούς «φίλους» και «ακολούθους» της απεφάνθη ότι κανονικά έπρεπε να τις αρχίσει στις μάπες. Μωρ’ τι μας λες!

Από εκείνη την ημέρα άρχισα να καταγράφω συνειδητά τους «αριστοκρατικούς» παροξυσμούς όλων εκείνων που ενοχλούνται από τον διπλανό τους και περιδιαβάζουν στο σύμπαν λες και κόβουν βόλτες στο προσωπικό τους μπουντουάρ (που δεν έχουν). Ο ένας τα ‘βαλε με τα πεντάχρονα παιδιά μιας οικογένειας που έκαναν φασαρία σε κάποια καφετέρια. Την άλλη την έσπρωξαν κατά λάθος καθώς περίμενε στην ουρά για να ανεβεί στο πλοίο και «έγινε τρελή». Ενας φίλος με τον οποίο τρώγαμε μαζί στον – για καπνίζοντες – εξωτερικό χώρο εστιατορίου επέπληξε την κυρία στο διπλανό τραπέζι γιατί φύσηξε αέρας και έφερε προς το μέρος του τον καπνό του τσιγάρου της. Και πολλοί είναι αυτοί που θέλουν παραλίες χωρίς μωρά με πάμπερς και χωρίς ρακέτες. Ξανά μωρ’ τι μας λέτε! Ή, όπως έλεγε σε μια επιθεώρηση η Αννα Παναγιωτοπούλου: «Εσείς τα μουράνο πού τα μάθατε;». Από ποιο Ritz – Carlton ξεμπούκαραν όλοι μαζί αυτοί οι εκπεσόντες Ρότσιλντ;

Οι δημόσιοι χώροι ανήκουν σε όλους. Και σε αυτούς που φωνάζουν και σε αυτούς που φωνάζουν σε αυτούς που φωνάζουν. Σε καμία περίπτωση όμως η ησυχία δεν επιβάλλεται με φωνές.