[Διαστάσεις] Στο όνομα της Αριστεράς

Η ωραία Χέλε έκανε ένα λάθος. Πίστεψε ότι αν ακολουθούσε το ρεύμα θα έσωζε τη θέση της. Και το ρεύμα στην προκειμένη περίπτωση ήταν η γενικευμένη επίθεση εναντίον των μεταναστών και των προσφύγων, που υποτίθεται ότι ευθύνονται για την καταρράκωση του κοινωνικού κράτους. Οσο η πρωθυπουργός της Δανίας και οι Σοσιαλδημοκράτες ανέβαζαν τους τόνους εναντίον των μεταναστών τόσο κέρδιζαν στις δημοσκοπήσεις. Ωσπου ήρθαν οι εκλογές. Και η μεν Χέλε Τόρνινγκ-Σμιτ έχασε την εξουσία, οι δε αυθεντικοί ακροδεξιοί σάρωσαν και αναδείχθηκαν δεύτερο κόμμα.

Ο ωραίος Αλέξης έκανε το αντίθετο λάθος. Πίστεψε ότι αν πήγαινε κόντρα στο ρεύμα θα γινόταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης όχι μόνο της ελληνικής, αλλά και της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Μόνο που το ρεύμα, όπως το εννοούσε εκείνος, δεν ήταν μόνο η λιτότητα, αλλά οι ίδιοι οι ευρωπαϊκοί κανόνες. Δεν ήταν μόνο η αύξηση των ανισοτήτων, αλλά οι ίδιες οι έννοιες της αλληλεγγύης, του διαλόγου, της δημοκρατίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε ως ένα κόμμα με στόχο την πάταξη των νοσηρών φαινομένων που καμιά άλλη ελληνική κυβέρνηση δεν είχε τολμήσει να αντιμετωπίσει και κατέληξε ένα κόμμα που δεν πάει καλά ούτε έξω ούτε μέσα: έξω έχει όλη την Ευρώπη εναντίον του και τροφοδοτεί τις φαντασιώσεις της Λεπέν, μέσα συμμαχεί με τους ακραίους λαϊκιστές και καθίσταται όμηρος της Ζωής, της Ραχήλ και των Λαφαζάνηδων. Κινδυνεύει έτσι να χάσει την εξουσία, προς όφελος της άκρας Αριστεράς και της άκρας Δεξιάς. Που δεν ταυτίζονται αναγκαστικά με κάποια κόμματα ή ομάδες. Και έχουν πολύ περισσότερα κοινά σημεία απ’ ό,τι νομίζουμε.

Την επόμενη εβδομάδα φαίνεται ότι θα απαντηθεί το ερώτημα που απασχολεί εδώ και μήνες τους αναλυτές όλου του πλανήτη: μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των εταίρων της, εκείνη που θα ανοιγοκλείσει πρώτη τα μάτια θα είναι η πρώτη, διαβεβαιώνοντας ταυτόχρονα το εγχώριο κοινό της ότι στην πραγματικότητα τα ανοιγόκλεισαν πρώτοι οι δεύτεροι. Η χαριστική βολή δεν θα είναι η αδυναμία πληρωμής των δόσεων, αλλά η μαζική εκροή των καταθέσεων. Με άλλα λόγια, ο παράγων που θα γείρει τη ζυγαριά δεν θα είναι εξωτερικός, αλλά εσωτερικός. Η κυβέρνηση σύρεται σε μια συμφωνία επειδή η πλειοψηφία των πολιτών δεν θέλει εθνικές περιπέτειες, αλλά την παραμονή στην ευρωζώνη. Και το καθιστά σαφές με κάθε τρόπο: στις δημοσκοπήσεις, στα ΑΤΜ, στην Πλατεία Συντάγματος.

Γίνονται περίεργα πράγματα αυτές τις ημέρες στο όνομα της Αριστεράς. Στη Δανία, τίθενται στο στόχαστρο οι ξένοι. Στην Ελλάδα, δέχονται επίθεση οι δημοσιογράφοι που οι απόψεις τους δεν αρέσουν στην Πρόεδρο της Βουλής, οι διαδηλωτές που τα ρούχα τους δεν αρέσουν στους επαγγελματίες της διαμαρτυρίας, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι που η εργασία τους θεωρείται δεύτερης κατηγορίας από τους κομμουνιστές υπουργούς, οι πολίτες που ανησυχούν για το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους. Να λοιπόν που μια εκδοχή της Αριστεράς δεν ενώνει, αλλά διχάζει: τρίζουν τα κόκαλα του Μπόμπιο.