Ο Αρχιεπίσκοπος, οι «σκληροί», οι «προοδευτικοί» και οι «ουδέτεροι»

Το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης για την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια ανέδειξε και πάλι τις διαφορετικές ψηφίδες που συνθέτουν το ψηφιδωτό της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Μολονότι οι περισσότεροι μητροπολίτες μπορεί να έχουν την ίδια άποψη για ένα θέμα, είναι εντελώς διαφορετικός ο τρόπος που την εκφράζουν. Από τη μια πλευρά είναι οι «σκληροί» της Ιεραρχίας που εκφράζονται δημοσίως με ακραίες και πολλές φορές προσβλητικές εκφράσεις για πρόσωπα ή κοινωνικές ομάδες. Μια άλλη μεγάλη μερίδα ιεραρχών – κάποιοι τους κατατάσσουν στο μπλοκ των «ουδέτερων» – αποφεύγουν να μιλούν δημοσίως και κρατούν χαμηλούς τόνους. Ελάχιστοι εκτιμάται ότι είναι οι μητροπολίτες που τολμούν να εκφράσουν απόψεις πιο προωθημένες και προοδευτικές σε σύγκριση με την παραδοσιακή της Εκκλησίας.

Κάπου στο μέσον των παραπάνω ομάδων είναι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και εκ του ρόλου του ως επικεφαλής της Εκκλησίας αλλά και επειδή ο ίδιος το επιθυμεί. Κρατάει συνήθως χαμηλούς τόνους και εκφράζεται με μετριοπάθεια ακόμη κι όταν διαφωνεί με κάτι.

Αυτό το σκηνικό παρατηρήθηκε και τις προηγούμενες ημέρες μετά την πρόθεση της κυβέρνησης να επεκτείνει το σύμφωνο συμβίωσης. Ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ έσπευσε να το αφορίσει με ανακοίνωσή του τονίζοντας μεταξύ άλλων πως με το νομοθέτημα «απενοχοποιούνται οι πρακτικές της ομοφυλοφιλίας που αναπόδραστα οδηγούν σε άπειρες λοιμώξεις του οργανισμού και καρκινογενέσεις».

Ο Αρχιεπίσκοπος, αντίθετα, όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφους, αρκέστηκε σε μια σύντομη, ήπιων τόνων δήλωση πως «η ένωση δύο ανθρώπων, μέσω του γάμου, αποτελεί μυστήριο μέγα για την Εκκλησία μας. Καθετί έξω από το μυστήριο αυτό είναι ξένο προς την εκκλησιαστική ζωή».

Είχε βέβαια φροντίσει να εκφράσει εγκαίρως την επίσημη θέση της Εκκλησίας για την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια στέλνοντας επιστολή στον υπουργό Δικαιοσύνης. Σε αυτήν ο Αρχιεπίσκοπος επισημαίνει ότι η Εκκλησία απορρίπτει κάθε άλλη μορφή συμβίωσης και μάλιστα το κείμενό του είναι αιχμηρό. Ισως λίγο παραπάνω απ’ όσο μας έχει συνηθίσει. Για παράδειγμα, λέει πως το σύμφωνο, αν και διαφημίζεται ως νομοθετική πρόοδος, «αποτελεί ουσιαστικά επιστροφή στη ρωμαϊκή εποχή και στον ομόλογο θεσμό της “παλλακείας”». Ή, σε άλλο σημείο, αναφέρει πως πρόκειται για «σκαιά απομίμηση του γάμου» και για «οπισθοδρόμηση σε έθιμα και θεσμούς ειδωλολατρικών εποχών». Και η τετρασέλιδη επιστολή του καταλήγει με παρότρυνση προς τον υπουργό: «…με την πεποίθηση ότι τυγχάνει της κατανοήσεώς σας η σημασία τών ως άνω εκτεθέντων, και με την ελπίδα ότι στον σχεδιασμό και στις αποφάσεις θα συνεξετάσετε τις σχετικές θέσεις της Εκκλησίας…».