[Κραυγές και ψίθυροι] Απ’ τα ακριβά στα χαμηλά

Ηταν εκείνα τα λίγο πριν, λίγο μετά τους Ολυμπιακούς χρόνια της μεγάλης καταναλωτικής χίμαιρας. Αυτής που το 2006 μας έφερε στην πρώτη (αναλογικά με τον πληθυσμό) θέση παγκοσμίως ως προς την κατανάλωση ειδών πολυτελείας. Τότε λοιπόν μεσουρανούσε μια εμπορική φίρμα ένδυσης με αρκετά υποκαταστήματα. Ναός επιδεικτικής τρυφηλότητας, διαβατήριο. Δεν υπήρχε είδος κάτω από 100 ευρώ. Από τα 150 άρχιζαν τα Τ-shirts. Θυμάμαι κάποια Χριστούγεννα που είχα θυσιάσει ένα μεγάλος μέρος του δώρου μου στη ματαιοδοξία της αγοράς ενός πανάκριβου «τίποτα» και περίμενα στην ουρά να πληρώσω. Δίπλα μου μια ηλικιωμένη γυναίκα με ρούχα χωραφιού, τσεμπέρι, ροζιασμένα χέρια. Αρχικά νόμιζα ότι ήταν επαίτης και προκατέβαλα την αμηχανία μου πιστεύοντας ότι θα την πρόσταζαν να απομακρύνει από το μαγαζί το «μίασμα» της φτώχειας της. Μέχρι που την είδα να μετρά στο ταμείο καμιά δεκαριά χιλιάδες και δίπλα τον γιο της φορτωμένο με σακούλες.

Σήμερα τα μαγαζιά έχουν κλείσει. Το τελευταίο, νομίζω, είχε μείνει στο Ψυχικό. Δεν παριστάνω το κοριτσάκι με τα σπίρτα, αλλά απέφευγα να κοιτάξω τις βιτρίνες του γιατί ήξερα πως τα οικονομικά μου δεν μου επέτρεπαν να αγοράσω ό,τι θα μου άρεσε. Και αίφνης συνειδητοποίησα ότι άλλαξε. Στη θέση του, υποκατάστημα μιας ελληνικής αλυσίδας με φθηνά ρούχα. Τόσο κομψά όμως που μόνο αν κοιτάξεις την ταμπέλα θα καταλάβεις την αλλαγή. Οταν μπήκα μέσα ένιωθα σαν να εκπορθούσα τη Βαστίλλη. Και, ακόμη περισσότερο, όταν αγόρασα ένα πάμφθηνο «κάτι». Η ματαιοδοξία τελικά αποτιμάται με πολλούς τρόπους.