[Πίσω από τη βιτρίνα] Ζητείται οδηγός αισιοδοξίας

Η απόσταση από τις αναπάντητες κλήσεις μέχρι τις αγκαλιές μεταξύ Γιούνκερ και Τσίπρα  καλύφθηκε με 450 εκατομμύρια ευρώ. Ηταν το διάστημα που διένυσε η ελληνική πλευρά στο ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος για το 2015. Τρεις ημέρες μετά, το ερώτημα είναι τι δημοσιονομικό και πολιτικό κόστος θα απαιτηθεί για να καλυφθεί η απόσταση από τους εναγκαλιασμούς ώς τη συμφωνία.

Γνώστες του κυβερνητικού παρασκηνίου υποστηρίζουν πως όταν ο Αλέξης Τσίπρας μετέβη στις Βρυξέλλες έμοιαζε αποφασισμένος να υποχωρήσει στο ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος και να εξαντλήσει την ευελιξία του στον ΦΠΑ ώστε να κλείσει τη συμφωνία. Οντας αμετακίνητος στα εργασιακά και στο Ασφαλιστικό, φαινόταν να επιδιώκει μια υπόσχεση για τη χρηματοδότηση του χρέους ή για κάποιο αναπτυξιακό πακέτο. Αυτό θα ήταν ένα πολιτικό περιτύλιγμα μιας συμφωνίας που φαινόταν δύσκολα διαχειρίσιμη στο εσωτερικό.

Το τι ακολούθησε είναι λίγο πολύ γνωστό. Οσοι έζησαν το 48ωρο του Πρωθυπουργού στις Βρυξέλλες από κοντά παρατήρησαν την παγωμάρα στο βλέμμα του μετά την πρώτη συνάντηση με τον πρόεδρο της Κομισιόν. Φαίνεται ότι ο Γιούνκερ του διεμήνυσε πως δεν υπάρχουν τα περιθώρια για να ικανοποιηθούν οι επιδιώξεις της ελληνικής πλευράς. Και πως οι δανειστές κινούνται πλέον προς την κατεύθυνση μιας ακόμη παράτασης του προγράμματος και όχι στην έγκριση ενός νέου. Αυτό μοιάζει πολιτικά ανέφικτο στην παρούσα συγκυρία, λαμβάνοντας υπόψη και τις αντιδράσεις των υπολοίπων κρατών. Ακολούθησε η αποχώρηση των εκπροσώπων του ΔΝΤ που ήταν η τελευταία πράξη στο διαπραγματευτικό δράμα της εβδομάδας.

Συγκλίσεις δεν υπάρχουν όμως ούτε στη χρονική διάρκεια μιας πιθανής παράτασης. Η ελληνική πλευρά προτιμά σιωπηρά την εννιάμηνη προέκταση του υφιστάμενου προγράμματος καθώς η λήξη της θα συνέπιπτε με την αποχώρηση του ΔΝΤ. Πηγές της Κομισιόν όμως επέμεναν ότι δεν φθάνουν τα χρηματοδοτικά κεφάλαια για να επιτρέψουν μια τόσο μακρά επέκταση και βλέπουν τον Σεπτέμβριο ως τον πιθανότερο χρονικό ορίζοντα μιας παράτασης.

Το κυβερνητικό επιτελείο καλείται πια να τετραγωνήσει τον πολιτικό κύκλο μέσα σε ένα ασφυκτικό χρονικό πλαίσιο και την ίδια στιγμή να δώσει μάχη σε δύο παράλληλα μέτωπα στο εξωτερικό και στο εσωτερικό. Οσο ο Πρωθυπουργός έλειπε στις Βρυξέλλες, πίσω στην Αθήνα οι βουλευτές του κόμματός του αναλώθηκαν σε ασκήσεις ιδεολογικής γυμναστικής και δημοσίων αντεγκλήσεων ως προς το περιεχόμενο μιας – άγνωστης ακόμα – συμφωνίας. Κι αν οι διαφοροποιήσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ δεν αθροίζονται απαραίτητα αλγεβρικά στο ίδιο πολιτικό τσουβάλι, είναι οι θύλακοι της ασύντακτης εσωκομματικής αντιπολίτευσης που προκαλούν προβληματισμό στο Μέγαρο Μαξίμου. Ενα έμπειρο κομματικό στέλεχος εξηγούσε ότι η ασύμμετρη απειλή προκύπτει από τους «περαστικούς» και όχι από τις συντεταγμένες φράξιες, αφού για τον σκληρό πυρήνα του κόμματος προέχει η υπογραφή της συμφωνίας και η αποτροπή του σεναρίου της αριστερής παρένθεσης.

Ολες οι πλευρές ψάχνουν αυτό που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν silver lining, μια αχτίδα φωτός στον γκρίζο διαπραγματευτικό ουρανό. Κατά έναν παράδοξο τρόπο, o Πρωθυπουργός και το στενό του επιτελείο δείχνουν οι πλέον αισιόδοξοι παίκτες αυτού του πολυ-επίπεδου παιχνιδιού. Αυτόν τον «οδηγό αισιοδοξίας» φαίνεται να αναζητούν και να μη βρίσκουν όλοι οι υπόλοιποι.