[Κραυγές και ψίθυροι] Θίασος ποικιλιών

Πριν από λίγα χρόνια είχα ρωτήσει τον «ένοικο του από πάνω διαμερίσματος», τον Σταμάτη Φασουλή δηλαδή, γιατί δεν ανεβάζει πια επιθεωρήσεις, είδος μέσω του οποίου έχει γράψει ένα σημαντικότατο κεφάλαιο του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου. Μου είχε απαντήσει ότι πλέον τα γεγονότα, ιδιαίτερα αυτά που είναι βασική πηγή έμπνευσης για νούμερα και ατάκες, προκύπτουν με τέτοια συχνότητα ώστε τα κείμενα θα έπρεπε να ανανεώνονται κάθε δεκαπέντε ημέρες. Και από την άλλη, η αισθητική αλλά και η ηθική της τηλεόρασης που βασίζεται στον εντυπωσιασμό του πυροτεχνήματος έχει απογυμνώσει τους ανθρώπους από το άλλοθι της ευπρέπειας με αποτέλεσμα να συμπεριφέρονται ως επιθεωρησιακοί ρόλοι. «Τι επιθεώρηση να γράψεις όταν έχει γίνει επιθεώρηση η ίδια η πραγματικότητα» μου είχε πει.

Σκέφτομαι εκείνη την κουβέντα μας όλη αυτήν την εβδομάδα. Την κρισιμότερη όσον αφορά την πορεία των διαπραγματεύσεων και γενικότερα της χώρας. Και τη φαιδρότερη ως προς την κατανάλωση της πολιτικής ειδησεογραφίας που, κρεμασμένη στο μονόζυγο της μπαλαφάρας, κλωτσάει χαιρέκακα την πιο ακραία έμπνευση του πιο ακραίου επιθεωρησιογράφου. Ποιος Φασουλής; Ούτε ο Τσέχοφ σε μια φαντασιακή σατιρική εκδοχή του δεν θα μπορούσε να συλλάβει τον ιερό θυμό της Ζωής Κωνσταντοπούλου για το πού θα ξαλαφρώνουν οι ματατζήδες. Την αναβίωση των χουντικών αναπαραστάσεων της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων στο Καλλιμάρμαρο, με τον Πάνο Καμμένο ντυμένο Σταυρακομαθιακάκης από το «Σειρήνες στο Αιγαίο», να δακρύζει με το μεταμοντέρνο δρώμενο «Κούγκι – Δεν ξεχνώ». Τη βουλευτή Ραχήλ να κραδαίνει στο χέρι που έχει κάνει τατουάζ την περικεφαλαία των Λακεδαιμονίων, το αριστερόμετρο για να πάρει μέτρα στον Γιάννη Πανούση. Την τελετή επαναλειτουργίας της ΕΡΤ ως υπερπαραγωγή συνδυασμού τού «Εχεις πακέτο» με την κατάληψη της Βαστίλλης.

Ολα αυτά θα μπορούσε να είναι αστεία αν ο Πρωθυπουργός την ίδια στιγμή δεν πάλευε – όπως ξέρει και μπορεί – με αυτοπροσδιοριζόμενους «θεούς» (στο εξωτερικό) και «δαίμονες» στο εσωτερικό να κρατήσει τη χώρα σε ίσα βάρκα ίσα νερά. Οχι όμως υπό τις παρούσες συνθήκες. «Των οικιών ημών εμπιπραμένων» δεν επιτρέπονται οι επιθεωρησιακές κορόνες.

Λένε ότι το γέλιο είναι η πιο κοντινή απόσταση μεταξύ των ανθρώπων. Οταν όμως πρόκειται για κοινό τόπο. Γιατί αν κάποιος πιστεύει ότι δρα σοβαρά αλλά οι δράσεις του προκαλούν γέλιο, τότε η απόσταση εκτείνεται από το Σύνταγμα μέχρι το Αλφα του Κενταύρου.