[Διαστάσεις] Ο οργασμός της αγελάδας

Πριν από τις εκλογές, διαφωνούσα με τους «εκσυγχρονιστές» φίλους μου που έλεγαν ότι έπρεπε να αποτραπεί με κάθε τρόπο η ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού θα καταστρεφόταν η χώρα. Δεν διαφωνούσα στην πρόβλεψη για την καταστροφή, πίστευα όμως ότι η εναλλακτική πρόταση του κόμματος αυτού έπρεπε να δοκιμαστεί στην πράξη, προκειμένου να εκτονωθεί η ένταση που είχε συσσωρευτεί και να αποδειχθεί ότι το «Μνημόνιο» – όπως συνηθίσαμε να αποκαλούμε την προσπάθεια νοικοκυρέματος του ελληνικού κράτους – ήταν μονόδρομος. Είχα άδικο: όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, αυτή η πολυδιαφημισμένη, αντιμνημονιακή, προοδευτική εναλλακτική  πρόταση δεν υπήρχε καν.

Πέντε σχεδόν μήνες μετά τις εκλογές, διαφωνώ ξανά με τους «εκσυγχρονιστές» φίλους μου που λένε ότι αν ο Τσίπρας απορρίψει τελικά τη λογική της ρήξης και υπογράψει μια συμφωνία, θα γίνει ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της Ελλάδας και το κόμμα του θα γίνει η ηγεμονική δύναμη της ελληνικής και ευρωπαϊκής Αριστεράς. Εχουν συμβεί τόσο πολλά αυτό το διάστημα, που δύσκολα μπορεί να τα χωνέψει κανείς, παρόλο που θα καταβληθεί προσπάθεια να ενταχθούν στη «σκληρή διαπραγμάτευση». Ολα αυτά τα ψέματα, τα παιχνίδια, η διγλωσσία, το κρυφτούλι, τα φανταστικά papers και τα πραγματικά non papers, οι επιθέσεις, οι ειρωνείες, οι γερμανοτσολιάδες και οι πέμπτες φάλαγγες, ο χαβαλές, η ελαφρότητα, η αλαζονεία, η άγνοια, η αδιαφορία, η ασέβεια, η γκρίνια, η υποκρισία, ο διχαστικός λόγος, η λύση που όλο έρχεται και ποτέ δεν έρχεται, οι κόκκινες γραμμές, όλα αυτά ανήκουν σε μια συγκεκριμένη πολιτική αισθητική με την οποία είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς. Μέση λύση δεν υπάρχει.

Το ερώτημα που θέτουν πλέον ξένοι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες δεν είναι αν η αγελάδα θα καταφέρει να φύγει από τον πάγο, όπως είπε σε μια από τις παροιμιώδεις ατάκες του ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ούτε ποιος θα αναλάβει να τη σώσει. Αλλά μήπως στην πραγματικότητα ηδονίζεται με τον κίνδυνο. Μήπως δηλαδή προτιμά να γλιστράει από το να βαδίζει, επειδή έτσι έχει μια δικαιολογία, ένα ελαφρυντικό, φταίει ο καιρός, φταίει η μορφολογία του εδάφους, φταίει που νύχτωσε, φταίνε οι άλλες αγελάδες που, αντί να τη βοηθήσουν, της έστηναν παγίδες. Χάρις σε αυτό το γελοίο θέαμα, άλλωστε, η αγελάδα καταφέρνει να βρίσκεται κάθε μέρα στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Κι όταν τελικά φτάσει σε οργασμό, όταν δηλαδή γκρεμοτσακιστεί, πιστεύει – η αφελής – ότι θα προκαλέσει καταστροφική σεισμική δόνηση. Μα ποιος ασχολείται με τον οργασμό μιας αγελάδας;

Το ερώτημα που θέτουν πλέον οι ξένοι – συχνά με άκομψο τρόπο – δεν είναι αν αυτή η κυβέρνηση και αυτό το κράτος μπορεί να διαχειριστεί μια συμφωνία, αλλά αν μπορεί να αντιμετωπίσει οτιδήποτε συμβεί από εδώ και πέρα. «Η Ελλάδα δεν μπορεί να οργανώσει ούτε ένα μπάρμπεκιου, πολύ περισσότερο να διαχειριστεί την έκδοση ενός νέου νομίσματος», είπε χθες στην τηλεόραση του Bloomberg ο οικονομολόγος Ερικ Νίλσεν. Κάνει λάθος: στο μπάρμπεκιου είμαστε άσοι. Οσο για το νέο νόμισμα, μια χαρά διαχείριση θα κάνουμε. Πρώτα απ’ όλα θα τσακωθούμε για το όνομά του.