[Aπλά μαθήματα οικονομίας] Πρόταση short για Ελλάδα

Πολιτική διαπραγμάτευση τέλος. Η πρόταση των δανειστών που έχει στα χέρια της η ελληνική κυβέρνηση είναι «ό,τι καλύτερο» μπορεί να περιμένει. Το αντίθετο, βέβαια, ισχύει για τη χώρα και τους πολίτες της.

Η αναβάθμιση της διαπραγμάτευσης στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο με τις ηγεσίες Γερμανίας, Γαλλίας και Ευρωπαϊκής Επιτροπής είχε ένα αυτονόητο κέρδος σε επίπεδο εντυπώσεων για τον έλληνα Πρωθυπουργό. Οχι όμως και σε επίπεδο ουσίας. Επειτα από ένα 15νθήμερο διαδοχικών συναντήσεων κορυφής, σύμφωνα με όλους τους αναλυτές, η τελική πρόταση των πολιτικών ηγεσιών των πιστωτών είναι καρμπόν με τις προτάσεις των θεσμών στο επίπεδο του Brussels Group.

Τη βρώμικη δουλειά και πάλι την έκανε το ΔΝΤ. Ανέλαβε να ρίξει την αυλαία. Διόλου τυχαία, όπως λένε όσοι γνωρίζουν την ανοικτή γραμμή επικοινωνίας μεταξύ του Ταμείου και του ισχυρού παράγοντα της γερμανικής οικονομίας Βόλφκανγκ Σόιμπλε. Στη διάθεση της ελληνικής πλευράς να αναιρέσει (εκ νέου) τα όσα είχαν συμφωνηθεί σε επίπεδο κορυφής για πρωτογενές πλεόνασμα στο 1% το 2015 ώστε να αποφύγει ακόμη βαρύτερα μέτρα, το Ταμείο απάντησε με τελεσίγραφο στις αρχές της περασμένης εβδομάδος. «Δεν παίζω με αυτούς τους όρους» ήταν το μήνυμα του ΔΝΤ προς την ελληνική ηγεσία, κόβοντας κάθε ελπίδα για μια καλύτερη αντιπροσφορά από την πλευρά του. Το ΔΝΤ είχε ήδη κάνει την «καλύτερη προσφορά του», λένε καλά ενημερωμένοι κύκλοι. Είχε, άλλωστε,  μετακινηθεί από τον στόχο του 3% του υφιστάμενου προγράμματος σε πλεόνασμα 1% παρά τις έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό του από τις άλλες χώρες-μέλη του. Το ίδιο σκληρό ήταν και το μήνυμα που απέστειλε αμέσως μετά προς την ελληνική κυβέρνηση το τρίο Γιούνκερ, Μέρκελ και Ολάντ. Κάπως έτσι έλαβαν τέλος οι διαβουλεύσεις κορυφής το τελευταίο 15νθήμερο. Προς απογοήτευση όσων εντός κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ είχαν επενδύσει σε ένα ρήγμα Ευρώπης – ΔΝΤ, προσδοκώντας μια πιο light πρόταση για την Ελλάδα. Υποτίμησαν το γεγονός ότι η Ευρώπη δεν κάνει χωρίς το ΔΝΤ. Οτι η υπογραφή του σε ένα νέο πρόγραμμα για την Ελλάδα αποτελεί την ελάχιστη εγγύηση αξιοπιστίας του για τις αγορές. Ούτως ή άλλως αποτελεί κοινό μυστικό στους κόλπους του Ταμείου και στις μεγάλες πρωτεύουσες της Ευρώπης ότι πρόκειται για μια προσωρινή λύση ώστε να καλυφθεί άμεσα το ταμειακό πρόβλημα της Ελλάδας και όχι για οριστική αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος.

Αλλωστε με τόσο πολλούς φόρους και χωρίς να χτυπά τη φοροδιαφυγή και τα κακώς κείμενα στον δημόσιο τομέα, είναι καταδικασμένο να αποτύχει μέσα σε μερικούς μόνο μήνες. Γι’ αυτό και οι επενδυτές εξακολουθούν να παίζουν την Ελλάδα short (ξεπουλάνε) σε μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα.