ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΧΗΣ
Η χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, που κρίνει αντισυνταγματικές τις μνημονιακές περικοπές στις συντάξεις, τόσο του Δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα, πιστοποιεί μία αλήθεια: στα πέντε χρόνια της κρίσης, οι δημοσιονομικές επιλογές δεν πέτυχαν σε καμία περίπτωση να βρουν μία ευρύτερη στήριξη ή - έστω - ανοχή.
Η χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, που κρίνει αντισυνταγματικές τις μνημονιακές περικοπές στις συντάξεις, τόσο του Δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα, πιστοποιεί μία αλήθεια: στα πέντε χρόνια της κρίσης, οι δημοσιονομικές επιλογές δεν πέτυχαν σε καμία περίπτωση να βρουν μία ευρύτερη στήριξη ή – έστω – ανοχή.
Η δικαστική κρίση – που σε κάθε περίπτωση ικανοποιεί το κοινωνικό αίσθημα περί δικαιοσύνης – προφανώς δυσκολεύει τα επόμενα δημοσιονομικά βήματα της κυβέρνησης, σε μια στιγμή που ελπίζεται ότι θα υπάρξει ένα παράθυρο για κάποιου είδους συμφωνία με τους δανειστές.
Είναι δεδομένο ότι κάθε επόμενο βήμα θα έχει σημαντικές δυσκολίες – αλλά είναι επίσης φανερό ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να διδαχθεί από τα λάθη των προκατόχων της: για κάθε μέτρο στο οποίο δεν υπάρχει κοινωνική συμφωνία ή ανοχή, ο κίνδυνος να καταρρεύσει δικαστικά ή να καταστεί αναποτελεσματικό δημοσιονομικά είναι υπαρκτός.
Καθώς δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για μια συμφωνία με τους δανειστές, η κυβέρνηση δεν μπορεί να αγνοήσει τα μαθήματα του πρόσφατου παρελθόντος – έστω κι αν θέλει να τα διαβάσει από την ανάποδη: για παράδειγμα, οι προθέσεις για «φιλεργατική» νομοθεσία δεν θα έχουν πρακτικό αποτέλεσμα όσο προσκρούουν στην άρνηση των πιστωτών.
Η χώρα έχει μεγάλη ανάγκη να επανέλθει στην κανονικότητα – έστω κι αν χρειαστεί να θυσιάσει για ένα διάστημα προσδοκίες για άμεση αλλαγή πολιτικής. Το διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο – και έχει να κάνει με το μέλλον όλων των Ελλήνων.