[Θεωρείο] Η νέα γενιά των «Αγανακτισμένων»

Μπορεί να οφείλεται στην αλαζονεία της οικονομικής ευρωστίας, τη χιλιομετρική απόσταση, το γεγονός ότι η συνεδρίαση ήταν κεκλεισμένων των θυρών ή ακόμη και στην προσωπική ιδιοσυγκρασία. Πάντως, ο Στίβεν Χάρπερ το είπε: «Πόσο μπορούμε να ανεχθούμε την Ελλάδα;». Η δήλωση διαβάζεται και ως έκφραση αγανάκτησης, σαν την αρχή του τέλους μιας ανοχής που προσφέρθηκε χωρίς φειδώ πριν από τέσσερις μήνες στη νέα ελληνική κυβέρνηση. Και δείχνει ότι έχουν αρχίσει να εξαντλούνται τα ψυχολογικά όρια ακόμη και εκείνων που παρακολουθούν το ευρωπαϊκό ψυχόδραμα ως θεατές – αν και όχι απαραίτητα από απόσταση ασφαλείας.

Ο καναδός πρωθυπουργός δεν είναι ο μόνος αυτής της νέας φουρνιάς «Αγανακτισμένων». Ο Μάρτιν Σουλτς εξερράγη πριν από λίγες ημέρες σε ένα πολιτικό τοκ σόου με τους Ελληνες που του έχουν «σπάσει τα νεύρα», ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ βγήκε από τα ρούχα του μετά για το άδειασμα που του επιφύλαξε ο έλληνας Πρωθυπουργός στη Βουλή, ο ιταλός υπουργός Οικονομικών Πιερ Κάρλο Παντοάν δυσφόρησε με τη δήλωση του ιδίου ότι η αποτυχία της ελληνικής διαπραγμάτευσης θα σπρώξει και την Ιταλία στον γκρεμό. Η Αθήνα δεν χάνει απλώς φίλους – φτιάχνει και εχθρούς. Η διαφορά είναι τεράστια. Αν η απώλεια φίλων σημαίνει διεθνή απομόνωση, η δημιουργία εχθρών σε μετατρέπει σε έναν ενοχλητικό παρία που προκαλεί συναισθήματα αντιπάθειας.  

Θα γίνει η Ελλάδα η πιο μισητή χώρα στον κόσμο; Θα γευτεί αυτήν την αίσθηση μια χώρα που έχει μάθει η ίδια να μισεί πολύ εύκολα, να πιστεύει ότι την εχθρεύονται και να δημιουργεί εχθρούς αντλώντας υλικό ακόμη και από το ιστορικό παρελθόν; Πιθανότατα δεν υπάρχει χρόνος για να αναπτυχθούν σε όλο τους το εύρος τέτοια ακραία συναισθήματα από τους άλλους. Αντίθετα, θα υπάρξει άπλετος χρόνος για να λιπάνει τον αναδελφισμό του το εγχώριο πολιτικό σύστημα, από τον Γλέζο έως τον Καμμένο, με νέο υλικό – είτε υπάρξει μια επώδυνη συμφωνία είτε μια πολλαπλά πιο επώδυνη ηρωική έξοδος. Μένει να φανεί εάν σε αυτήν τη δεύτερη περίπτωση ο Καναδός Χάρπερ και οι λοιποί «Αγανακτισμένοι» θα βγάλουν μόνο μια κραυγή τρόμου ή και έναν αναστεναγμό ανακούφισης.