[Κραυγές και ψίθυροι] Μεγάλα λόγια

Από πού ν’ αρχίσω; Γιατί για να τελειώσω δεν το βλέπω. Χρειάζομαι ολόκληρη τη σελίδα. Ας αρχίσω λοιπόν από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο ο οποίος, όταν ρωτήθηκε τι πρέπει να κάνουμε με τους δανειστές που ζητάνε αίμα, απάντησε: «Εμείς θα τους δώσουμε πνεύμα». Μπα; Και ο μακαριότατος στο facebook;

Η μανία με την άνευ ουσίας ατάκα, άνευ λόγου ομοιοκαταληξία, άνευ αντικειμένου ακροστιχίδα και άνευ περιεχομένου μεγαλοστομία, αν και φυτρώνει αλλού, καρπίζει κατ’ εξοχήν στις διαδικτυακές μπουγάδες. Και όσο περιορίζεται εκεί, παραμένει στα όρια της γραφικότητας. Το ότι, για παράδειγμα, αξιόλογη κατά τα άλλα τραγουδοποιός αναφέρεται στην ομάδα διαπραγμάτευσης και αποκαλεί τα μέλη της «οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες» μόνο το γέλιο μπορεί να προκαλέσει. Οταν όμως ο βερμπαλισμός αντικαθιστά τον πολιτικό λόγο σε επίσημα ή έστω ημιεπίσημα χείλη, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Για παράδειγμα, τα προσκλητήρια για τους «νεκρούς της ΕΡΤ» ηχούν πιο δυνατά απ’ όσο κάποτε για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Και τίθεται θέμα πρόσληψης, για λόγους ηθικής τάξης, των πρώτου βαθμού συγγενών αυτών που απεβίωσαν – όπως, για παράδειγμα, κάποιος που έπεσε θύμα τροχαίου – στα δύο χρόνια του «μαύρου» και στο όνομα των οποίων έδωσε τον όρκο της επανάστασης, με το χέρι στην οθόνη, η βουλευτής Ραχήλ. …Και κάπου εδώ οι 235 λεξούλες δημοσιότητας που έχω καθημερινά τελειώνουν χωρίς να πιάσω Κούγκια και Μεσολόγγια. Ισα που προλαβαίνω να γράψω ότι την ισοτιμία πνεύματος – ευρώ δεν την έχω βρει ακόμη.