[Κραυγές και ψίθυροι] Λίγες λέξεις, χίλιες εικόνες

Ηταν, λέει, παρόντες και μαθητές από σχολείο των Ιωαννίνων. Στη Βουλή την περασμένη Παρασκευή όπου, σε αντίθεση με τις εντός ορίων κοινοβουλευτικού πολιτισμού ομιλίες του Αλέξη Τσίπρα και του Αντώνη Σαμαρά, η μπάλα στη συνέχεια ξέφυγε στην εξέδρα και ο πολιτικός λόγος ξέπεσε σε επίπεδο πολύ κακού Δελφινάριου, προσεφερλικής εποχής. Και πάλι αμφιβάλλω αν το κοινό φτηνιάρικης επιθεώρησης, σε ανάλογη ατάκα, θα χειροκροτούσε με τον ίδιο ενθουσιασμό που χειροκρότησαν οι βουλευτές των ΑΝΕΛ τον Πάνο Καμμένο όταν εκστόμισε το «εσείς στα τέσσερα». Επαναλαμβάνοντάς το μάλιστα αρκετές φορές. Εκφραση εκχυδαϊσμένη ακόμη και για τον λεκτικό κώδικα των εφήβων, όπως τα παιδιά από τα Ιωάννινα, τα οποία φαντάζομαι ότι, έστω και αν πρόκειται για βωμολοχία, θα διεκδικούσαν μεγαλύτερο μερίδιο στην έμπνευση και στον αυτοσεβασμό.

Αυτό δεν ήταν το μόνο «πορνογραφικό» επεισόδιο στη συγκεκριμένη κρίσιμη και ιστορική συνεδρίαση της Βουλής. Αλλά για την Προέδρό της φαίνεται πως η συμβολική ρήση του Μαρκ Τουέιν, ότι δηλαδή η διαφορά μεταξύ πορνογραφίας και ερωτισμού έγκειται στον φωτισμό, είναι ψιλά γράμματα. Στον αντίποδα, τα λόγια μιας μικροαστής συνταξιούχου κυρίας που νιώθω να με ζεσταίνουν, σαν ζακετάκι, από τις όψιμες ψύχρες αυτού του παράξενου Ιουνίου. «Εγω έχω το μπαλκονάκι μου, απλώνω τα ρούχα μου και δεν φοβάμαι κανέναν» είπε σε φίλο λογοτέχνη, αναφερόμενη στο θολό οικονομικό μέλλον το δικό της και της χώρας ολόκληρης. Μια φράση με πάμπολλες αναγνώσεις. Από Τσιφόρο μέχρι Μπέργκμαν. Του Μαρκ Τουέιν συμπεριλαμβανόμενου.