Τα πλεονάσματα, κλειδί για τη συμφωνία με τους θεσμούς

2 λεπτά
Η ώρα της αλλαγής των στόχων ήρθε κάπως απότομα. Επειτα από την αδυναμία συμφωνίας με την τρόικα πέρυσι, την αβεβαιότητα, τις εκλογές, τη νέα διαπραγμάτευση, την επιστροφή στην ύφεση μετά τα πρώτα ψήγματα ανάκαμψης πέρυσι, εμφανίζεται η απειλή επιστροφής στα πρωτογενή ελλείμματα.
Τα πρωτογενή πλεονάσματα βρίσκονται και πάλι στο προσκήνιο, καθώς επί της ουσίας είναι το κλειδί για την όποια συμφωνία με τους θεσμούς.
Η ελληνική κυβέρνηση βάζει φέτος τον πήχη στο 0,6% του ΑΕΠ. Οι εταίροι εκτιμούν ότι αν δεν ληφθεί κανένα μέτρο, τα πρωτογενή πλεονάσματα θα πάνε περίπατο, μαζί και τα λεφτά που μας δάνεισαν, διότι σύντομα το δημόσιο χρέος θα είναι αδύνατο να εξυπηρετηθεί – και φέτος θα υπάρξει πρωτογενές έλλειμμα 0,66% του ΑΕΠ. Γι’ αυτό ζητούν νέα και σκληρά μέτρα.
Αντιλαμβάνονται ότι ο αρχικός στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3% του ΑΕΠ δεν μπορεί να επιτευχθεί. Ρίχνουν τον πήχη στο 1%. Από το 0,66% πρωτογενές έλλειμμα σε 1% πρωτογενές πλεόνασμα, η απόσταση ισοδυναμεί με μέτρα καθαρής δημοσιονομικής απόδοσης 3 δισ. ευρώ.
Από το 0,66% έως το 0,6% πρωτογενές πλεόνασμα της ελληνικής πρότασης, η απόσταση είναι 2,3 δισ. ευρώ. Ας υποθέσουμε ότι τα βρίσκουν κάπου στη μέση. Η συνέχεια, με βάση την πρόταση των θεσμών παραμένει εφιαλτική.
Ζητούν πλεόνασμα 2% του χρόνου, 3% το 2017 και στη συνέχεια 3,5% κάθε χρόνο. Να βάζουμε στην άκρη δηλαδή πρωτογενώς, κοντά στα 7 δισ. ευρώ (υποθέτουμε, ίσως λανθασμένα, ότι η ανάπτυξη θα επανέλθει σταδιακά οδηγώντας το ΑΕΠ κοντά στα 200 δισ. ευρώ το 2018) κάθε χρόνο για να ξεπληρώνουμε το χρέος των 340 δισ. ευρώ σήμερα. Αντέχει οποιαδήποτε κυβέρνηση και η όποια κοινωνία τόση λιτότητα;
Αποδείχθηκε ότι τα εφιαλτικά υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα σε μια κλειστή και μικρή οικονομία όπως η ελληνική, η οποία πασχίζει να ανασάνει από την ύφεση, συνιστούν παράγοντα πολιτικής αστάθειας.
Συντηρούν, μέχρι ενός σημείου, έναν φαύλο κύκλο λιτότητας και ύφεσης, στον οποίο αν δεν επηρεαστεί η ρίζα του προβλήματος – το δημόσιο χρέος των 340 δισ. ευρώ – και δεν υπάρξει ανάπτυξη της οικονομίας, μοιραία κάποια στιγμή η οικονομία θα πεθάνει.












