[Κραυγές και ψίθυροι] Η αρχαία σκουριά

Συνέβη στη Γαλλία. Καθηγητές και μαθητές απήργησαν και διαδήλωσαν εναντίον της μείωσης των ωρών διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών και των Λατινικών που προωθεί στο πλαίσιο ευρύτερων αλλαγών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση η 37χρονη υπουργός Παιδείας Ναγιάτ Βαλό – Μπελκατσέμ. Και αναρωτιέμαι πόσο περήφανη οφείλω να είμαι ως Ελληνίδα για «το αρχαίο το πνεύμα, το αθάνατο» όπως πολλοί συμπολίτες μου. Θα τους στενοχωρήσω αλλά, καταρχήν, δεν μπορώ να φουσκώσω από περηφάνια για οτιδήποτε δεν είναι αποτέλεσμα δικής μου επιλογής και προσπάθειας. Βλέποντας μάλιστα και φωτογραφίες από την κινητοποίηση, μάλλον σε αμηχανία με έφεραν τα πλακάτ όπου το «Grec» ήταν γραμμένο με γραμματοσειρά εφηβικού λευκώματος σε ροζ και θαλασσί και με μια τεράστια ροζουλιά καρδιά, έτσι, για να επικυρώνει με τσαχπινιά την αγάπη του μέσου Γάλλου για την αρχαία ελληνική γραμματεία. Η κοπέλα δε που το κρατούσε, φορούσε στεφάνι από κάτι σαν αλουμινόχαρτο και αρχαϊκό outfit εμπνευσμένο, νομίζω, από τα πάλαι ποτέ μπαλέτα της Ρούλας Κορομηλά.

Γι’ αυτήν την κιτσάτη (και, στη συνείδησή μου, προσβλητική) αναφορά στην αρχαία Ελλάδα που έχει γίνει κανόνας εδώ και δεκαετίες δεν φταίνε οι ξένοι που, στην προκειμένη περίπτωση, έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Φταίμε κυρίως εμείς που, αποκομμένοι από την ουσία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, κρατάμε μόνο τα εξωτερικά της αναγνωριστικά στοιχεία και τη μεταπουλάμε ως ένα κακοτυλιγμένο πακέτο γραφικής ελληνικότητας. Από τις περικεφαλαίες, τις χλαμύδες και τις φουστανέλες στους διεθνείς αγώνες μέχρι κάτι γλέντια με συρτάκια, μπουζούκια και «όπα» παλιά στις Κάννες.