[Ενστάσεις] Παλιοζογλώπι

«Χαρίλαε, ψηλά στο λόφο του Αη Λια, στο Παλιοζογλώπι, που αναπαύεσαι, έχεις διαλέξει καλή θέα για να αγναντεύεις και να περιμένεις να δεις τη λεύτερη, ανεξάρτητη και σοσιαλιστική Ελλάδα που οραματίστηκες…». Μ’ αυτά τα λόγια ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, κομματικό παιδί του Φλωράκη μεν, επιχειρεί να φέρει τον ιστορικό ηγέτη στο μέτρο των σημερινών πολιτικών βλέψεών του. Ταιριάζει, όντως, ο πραγματικός Φλωράκης με τη σημερινή περιγραφή του Λαφαζάνη;

Κατά τη γνώμη μου, η εικόνα που ανακαλεί ο ηγέτης της παλαιοκομμουνιστικής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ είναι εκείνη του καπετάν Γιώτη. Του πολεμάρχου στον Εμφύλιο, που οραματίστηκε ένα αυταρχικό καθεστώς ανάλογο εκείνων που κατέρρευσαν το 1989.

Αλλά ο Φλωράκης είχε προλάβει να γίνει κάτι άλλο. Ακολούθησε τις εξελίξεις και πορεύθηκε με τα υλικά της πραγματικότητας. Ο ενιαίος Συνασπισμός, για τον οποίο εργάστηκε μαζί με τον Λεωνίδα Κύρκο, ήταν ένα τεράστιο βήμα συνάντησης και συνδιαλλαγής της δογματικής κομματικής ταυτότητας με ένα ρεύμα αριστερών ιδεών που, πλέον, έπαψε να θεωρείται αποσυνάγωγος ρεβιζιονισμός. Κι ύστερα, έκανε ένα ακόμα μεγάλο βήμα. Επέλεξε να συμβάλει στη σύνθεση μιας μεγάλης συμμαχίας, στόχος της οποίας ήταν η στήριξη της δημοκρατίας. Η συμπαράταξή του και η συμπαράταξη του κόμματος, στη Βουλή, στο πένθος της οικογένειας Μητσοτάκη, μετά τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη από τη 17 Νοέμβρη, ήταν ακριβώς απόδειξη αυτής της αλλαγής, της ανάγκης για ενότητα και σύνθεση, της υπέρβασης του Εμφυλίου.

Κατ’ αντιστοιχία, το Παλιοζογλώπι δεν συμβολίζει την εσωστρέφεια, στην οποία επενδύει χάριν της εξουσίας ο Λαφαζάνης. Ούτε το καραούλι ενός που περιμένει τη ρεβάνς της ήττας. Κάθε άλλο. Το Παλιοζογλώπι είναι ο τόπος της επιστροφής. Το χωριό, ο τόπος ανάπαυσης μιας ακαταπόνητης προσωπικότητας που έζησε και έδρασε στην καρδιά των γεγονότων – και μπόρεσε να κατανοήσει και να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα. Αυτή που ο Λαφαζάνης δεν κατάλαβε ποτέ.