[Κραυγές και ψίθυροι] Θεοί και δαίμονες

Η σύγκρουση ανάμεσα σε «λειψανολάτρες» και «λειψανομάχους» ήταν το θέμα των ημερών. Ορθώθηκαν και οι φωνές της λαϊφσταϊλίστικης πολιτικής ορθότητας μοιράζοντας ευθύνες και δικαιώματα επί ίσοις όροις. Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι.

Το προσκύνημα λειψάνων δεν έχει να κάνει με θρησκευτικότητα αλλά με θρησκοληψία. Οποιος δεν θρησκεύεται ως ειδωλολάτρης, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν πιστεύει. Ως εγγονή παπά μπορώ να το υποστηρίξω, αλλά δεν είναι της ώρας. Ετσι λοιπόν ο μη ειδωλολάτρης, ακόμη και ο άθρησκος δεν είναι στον αντίποδα του θρησκόληπτου. Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Αυτός που δεν πιστεύει δεν μπορεί, εξ ορισμού, να φανατιστεί γιατί δεν έχει λατρευτική ιδεοληψία γύρω από την οποία να αναπτύξει φανατισμό. Δεν μπορεί να στρατευθεί στο τίποτα. Οταν δεν υπάρχει άξονας δεν είναι δυνατόν να συσσωρευτούν γύρω του ποίμνια, ομάδες, λεφούσια – όπως θέλετε πείτε το. Δεν ξέρω κανέναν πόλεμο να έχει γίνει στο όνομα του αθεϊσμού. Στο όνομα ποιου να πολεμήσουν; Οπως πριν από 15 χρόνια, στο Σύνταγμα παραληρούσαν αυτοί που θεωρούσαν ότι αν βγει το θρήσκευμα από τις ταυτότητες θα ρίξει φωτιά ο Θεός να μας κάψει. Οχι οι «άλλοι».

Και το σημαντικότερο, ο άθεος δεν μπορεί  να απειλήσει τον «απέναντι» με τον μπαμπούλα της μετάνοιας. Ούτε καν ως υπαινιγμό όπως έκανε ο Αρχιεπίσκοπος, σε απευθείας σύνδεση από την Αγία Βαρβάρα, όταν είπε ότι όσοι σκέπτονται τον διαχωρισμό Εκκλησίας – Κράτους θα το μετανιώσουν. Πώς ακριβώς θα το μετανιώσουν θα ήθελα να ρωτήσω τον Σεβασμιότατο.