[Κραυγές και ψίθυροι] No camera, no party

Προχθες το πρωί μία κυρία υποδυόμενη την ψυχίατρο του ΟΚΑΝΑ κατήγγειλε στην τηλεόραση, αρχίζοντας από την πολύ πρωινή εκπομπή της Χριστίνας Λαμπίρη στο κανάλι Ε, την αδιαφορία του κράτους για τη μικρή Αννυ αφού, όπως ισχυριζόταν, επί τρία χρόνια συνιστούσε στον εισαγγελέα να αφαιρεθεί η κηδεμονία του παιδιού από τους γονείς που η ίδια υποτίθεται ότι είχε κρίνει ως ανίκανους. Παρακολουθώντας τη μεταμεσονύχτια επανάληψη της εκπομπής, μου έκανε εντύπωση πως δεν έβαλε κανέναν σε υποψία η συνεχής αναφορά της κυρίας στην «τρέλα», λέξη μη δόκιμη στην ψυχιατρική. Το θέμα όμως δεν είναι αυτό.

Μέχρι χθες, ένα 24ωρο μετά την αποκάλυψη της πλαστοπροσωπίας, η άποψή της διακινούνταν ατεκμηρίωτη από τηλεοπτικές ψυχαγωγικές εκπομπές και ανέμιζε σε αναρτήσεις δημοσιογράφων στο Διαδίκτυο. Αποδεικνύοντας ότι από τη στιγμή που κάτι, λάθος ή σωστό, συντελείται στην τηλεοπτική πραγματικότητα, η «πραγματική πραγματικότητα» μοιάζει σχεδόν εικονική, άρα και μη δυνάμενη να το ανατρέψει.

Το είπε με τον τρόπο της η Τατιάνα Στεφανίδου τη Δευτέρα μετά την εκτέλεση του «Αξιον εστί» από τον Ρουβά. «Αν το είχε τραγουδήσει ο Μητσιάς, θα μιλούσαμε γι’ αυτό σήμερα; Οχι! Αρα, καλώς το είπε ο Σάκης». Και ακόμη πιο άτεγκτα, το έθεσε ωρυόμενος πανελίστας θέλοντας να στηλιτεύσει το εφήμερον της δημόσιας συγκίνησης για τη δολοφονία της τετράχρονης. «Θυμόσαστε με τον Γιακουμάκη που υποτίθεται ότι δάκρυσε όλη η Ελλάδα και οι πάντες αναφέρονταν στο bullying; Τι έγινε στα 40 του; Ούτε μια κάμερα!».