[Ενστάσεις] Ο υπουργός που καταργήθηκε

«Τo να περιορίζεις σε έναν άνθρωπο την ελευθερία του λόγου, τη θεωρώ πολύ παλιά άποψη» υποστήριξε χθες ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη Γιάννης Πανούσης, απαντώντας στις επικρίσεις που δέχτηκε για το περιεχόμενο δήλωσής του, που αποδοκιμάστηκε από πολλούς. Στην παλιότερη δήλωσή του, σε ραδιοφωνικό σταθμό, είχε αναφερθεί στον πατέρα της τετράχρονης Αννυ Μπορίσοβα και κατηγορούμενο για τη δολοφονία της. Τότε, μιλώντας ως εγκληματολόγος, προεξόφλησε την ενοχή του κατηγορουμένου και τόνισε, αναφερόμενος γενικώς σε περιπτώσεις τόσο σοβαρής παραβατικότητας: «Συνήθως, ξέρετε, αυτοκτονούν ή έχουν κάποιον βίαιο θάνατο από αλλού».

Για τη δήλωση αυτή επικρίθηκε ο Γιάννης Πανούσης. Κατά τη γνώμη μου, ορθώς. Είτε ως υπουργός είτε ως καθηγητής είτε ως πολίτης, δεν δικαιούται να προεξοφλεί την ενοχή ενός προσώπου όσο ακόμα είναι κατηγορούμενος. Πολύ περισσότερο, ως υπουργός, δεν μπορεί να νομιμοποιεί την επιθετικότητα μέσα στον κοινωνικό κορμό. Εκπρόσωπος της πολιτείας ο ίδιος, άλλωστε, ακόμα κι αν έχει την αίσθηση ή τις πληροφορίες ότι τα πράγματα προορίζονται να γίνουν όπως τα περιέγραψε, οφείλει να αγωνιστεί θεσμικά ώστε να τα αποτρέψει.

Εδώ βρίσκεται το ζήτημα: στον ρόλο του κάθε υπουργού, ο οποίος δεν είναι να αποφαίνεται, να κάνει δηλώσεις και να δημοσιεύει άρθρα, αλλά να πολιτεύεται και να δρα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του. Αν επικρίθηκε για τις δηλώσεις του ο κ. Πανούσης, αυτό δεν έγινε επειδή κάποιοι κακοί προσπάθησαν να τον φιμώσουν και να του αφαιρέσουν το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης, αλλά, αντίθετα, επειδή του επισήμαναν ότι όσα είπε απέχουν από το σύστημα αξιών το οποίο είτε ως καθηγητής είτε ως υπουργός υπηρετεί. Και ότι αν αυτός μιλάει όπως μιλάνε στα καφενεία, χαϊδεύοντας τα άγρια ένστικτα του απαίδευτου κομματιού της κοινωνίας, τότε τι να τα κάνουμε τα πανεπιστήμια και τα υπουργεία.