Αριστερός ακτιβισμός κατά της Αριστεράς από το ΚΚΕ

Με ρυθμούς που θα ζήλευαν αθλητές μεγάλων αποστάσεων συνεχίζει ο Περισσός την αντιπολιτευτική του τακτική προσπαθώντας να στριμώξει την κυβέρνηση από τα αριστερά. Ο στόχος του ΚΚΕ είναι σαφής και ξεκάθαρος. Να αποδείξει πως η κυβέρνηση βαδίζει στα ίδια μονοπάτια με τους προκατόχους της και, άρα, δεν μπορεί να παρουσιάσει φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση.

Τώρα μάλιστα που ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έχει δώσει δείγματα πως ετοιμάζεται για τη στροφή, ανοίγεται σύμφωνα με την εκτίμηση αρκετών στελεχών του ΚΚΕ πεδίον δόξης λαμπρό για το κόμμα. Εύλογο, μιας και το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που ασκεί αντιπολίτευση στην πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς χρησιμοποιώντας τις ίδιες της τις μεθόδους. Αυτές που ο ΣΥΡΙΖΑ εισήγαγε στην πολιτική καθημερινότητα του τόπου από τα έδρανα της αντιπολίτευσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η έφοδος μελών του ΠΑΜΕ στο γραφείο του υπουργού Εργασίας Πάνου Σκουρλέτη τις προάλλες. Ή η καταδρομική τους έφοδος στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την προηγούμενη εβδομάδα. Με απλά λόγια, ο Περισσός έχει ήδη ξεκινήσει τον αριστερό ακτιβισμό εις βάρος της Αριστεράς.

Τα κορυφαία στελέχη του ΚΚΕ, βέβαια, δεν αποκλείουν ακόμη το ενδεχόμενο της σύγκρουσης ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους δανειστές. Ωστόσο, θεωρούν ότι τελικά θα επέλθει συμφωνία που θα περιλαμβάνει νέα μέτρα για μισθωτούς και συνταξιούχους.

Η τακτική του Περισσού επιδιώκει να κυκλώσει την κυβέρνηση στη Βουλή και στον δρόμο. Τα πρώτα δείγματα γραφής δόθηκαν αμέσως μετά τη συμφωνία του Εurogoup της 20ής Φεβρουαρίου, οπότε και προχώρησε σε μαζικές κινητοποιήσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Προτάσεις νόμων. Ταυτόχρονα, ξεκίνησε και η κατάθεση προτάσεων νόμου και τροπολογιών με θέσεις ριζοσπαστικότερες από το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Η πρώτη ήταν η κατάργηση του Μνημονίου σε έναν νόμο και τέσσερα άρθρα, ενώ η δεύτερη προβλέπει την επιστροφή της 13ης και 14ης σύνταξης, καθώς και του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο. Επίσης οι κόκκινοι βουλευτές έχουν καταθέσει και τέσσερις τροπολογίες στο νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση. Με αυτές ζητούσαν τη διαγραφή οφειλών προς τη ΔΕΗ των οικογενειών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας, την παροχή δωρεάν και πλήρους ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης προς όλους, την παροχή ενός γεύματος ημερησίως στους μαθητές με δαπάνη που θα προβλέπεται στον κρατικό προϋπολογισμό καθώς και τη διαγραφή χρεών των σχολικών επιτροπών και των ΑΕΙ και ΑΤΕΙ της χώρας για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας. Λίγες ημέρες αργότερα κατέθηκε και τροπολογία για την πλήρη κατάργηση των διοδίων.

Σε κινηματικό επίπεδο. Παράλληλα με την έντονη κοινοβουλευτική δραστηριότητα, το ΚΚΕ επιδιώκει την πλήρη επικράτησή του σε κινηματικό επίπεδο. Η επιστροφή έπειτα από περίπου έναν χρόνο στον συνδικαλιστικό ακτιβισμό αποτελεί κίνηση που στοχεύει στο να εκμεταλλευτεί την αμηχανία των συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς απέναντι στη νέα κυβέρνηση.

Η καταγγελία από το ΠΑΜΕ του λεγόμενου κοινωνικού διαλόγου που οργάνωσε το υπουργείο Εργασίας ανάμεσα στην ηγεσία της ΓΣΕΕ και τις εργοδοτικές οργανώσεις με σκοπό την αναθεώρηση του υφιστάμενου πλαισίου της εργατικής νομοθεσίας έδωσε στους κόκκινους συνδικαλιστές την ευκαιρία να βρεθούν ξανά σε πρώτο πλάνο. Η διεκδίκηση αλλαγών εδώ και τώρα με νομοθετικές πρωτοβουλίες όπως η επιστροφή του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και η επιστροφή των συλλογικών συμβάσεων ως ελάχιστη βάση για διάλογο είναι ορισμένα από τα πάγια αιτήματα των εργατικών συνδικάτων.

Αντιευρωπαϊκά αισθήματα. Επίσης, ο Περισσός προσδοκά οφέλη και από τα αντιευρωπαϊκά αισθήματα που διαβλέπει ότι τρέφει μερίδα των πολιτών έπειτα από τα συνεχή μπρος – πίσω στις διαπραγματεύσεις. Ετσι εξηγείται και η παρέμβαση των στελεχών του ΠΑΜΕ στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης πριν από μια εβδομάδα και κάτι. Εκτός από συμβολικούς λόγους, λένε στο κόμμα, είχε και βαθύτατα πολιτικά κίνητρα. Ποια ήταν αυτά;  Να αναδειχθεί και να καθιερωθεί το ΚΚΕ ως ο πόλος που στέκεται «χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις απέναντι στις πολιτικές που πηγάζουν από τις Βρυξέλλες».

Το ΚΚΕ μοιάζει λοιπόν να στοχεύει στο κοινό που εκφράζει η εσωκομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ.