[Γεωπολιτικά] Η Ελλάδα τουρκικό αλεξικέραυνο

Ο κίνδυνος για μια νέα τουρκική «Βαριοπούλα» (και με στόχο πάντοτε την Ελλάδα) φαίνεται να επανακάμπτει. Αυτή τη φορά όμως όχι στα χέρια κάποιων στρατηγών (για την αναπαραγωγή αναγκαίων προσχημάτων, προκειμένου να προαχθούν σχέδια εσωτερικών ανατροπών) αλλά ως σύνηθες εργαλείο διευκολύνσεως των εξουσιαστικών συνδρόμων Ερντογάν. Κι άλλωστε οι πειρατικές πρακτικές και οι συνακόλουθες εντάσεις στον αιγαιωτικό χώρο υπήρξαν ανέκαθεν μέθοδος: αφενός αποπροσανατολισμού των μαζών από επιδεινούμενα εσωτερικά προβλήματα και απαμβλύνσεως κλιμακούμενων αντιδράσεων για πάγιες τουρκικές παθογένειες. Και αφετέρου εξουδετερώσεως και αποσυντονισμού αντιπολιτευτικών ενεργειών.

Οποτε αυτές ανέκυπταν και όταν παροξύνονταν. Οπόταν και η εξουσία αισθανόταν (και φοβόταν) αποσταθεροποιητικές τάσεις. Με την Ελλάδα πάντοτε ως σταθερό σημείο εθνικιστικής αναφοράς. Και οιονεί πρόχειρο (αλλά δοκιμασμένο) αλεξικέραυνο για εκτόνωση και τελικά χειραγώγηση της κοινής γνώμης από την εκάστοτε ηγεσία στην Αγκυρα.

Σ’ αυτή ακριβώς τη φάση και με τον μουσουλμανικό περίγυρο να φλέγεται, αλλά και με περιφερειακές δυνάμεις να ενεργούν ανοικτά για περιστολή των ηγεμονικών τουρκικών συνδρόμων (όρα Αίγυπτος και Ισραήλ), το δίδυμο Ερντογάν – Νταβούτογλου προσπαθεί «ν’ αλλάξει την ατζέντα». Με την έννοια της δημιουργίας συνθηκών εκτροπής της κοινής γνώμης προς συνήθεις κι έωλες εθνικιστικές εμμονές. Παλαιάς δηλαδή κοπής.

Επιλιπαίνοντας κλασικά στερεότυπα. Τα περισσότερα των οποίων έχουν να κάμουν με τα ελληνοτουρκικά. Και τα οποία μεταφράζονται όχι απλώς σε διαφορές ως προς τη γεωπολιτική συνάφεια των δύο χωρών, αλλά κυρίως ως προς υποσυνείδητα εθνικά πλέγματα και υφέρποντα ρεβανσιστικά σύνδρομα. Τα οποία διατηρούν την ιστορική τους δυναμική.

Αυτή τη στιγμή, πέραν της κλασικής αντιπολιτεύσεως, η εξουσία (όπως τη διαχειρίζεται και θέλει να τη διαμορφώσει με όρους ηγεμονικού συγκεντρωτισμού ο Ερντογάν) αντιμετωπίζει:

1Τις υποτροπές του Κουρδικού. Υπό το φως: αφενός της απόπειρας επιλύσεως των διαφορών και καταστολής του ενόπλου αποσχιστικού κινήματος. Και αφετέρου των νέων δεδομένων που αναδύονται μέσα από την πολυαίμακτη αντιπαράθεση με τους ακραίους του ισλαμικού τόξου. Τους τζιχαντιστές. Με τους Κούρδους (Πεσμεργκά) ως μαχόμενη εμπροσθοφυλακή της δυτικής αντεπιθέσεως κατά του χαλιφάτου.

2Την αίφνης επαναναδυόμενη και κυρίως ανατασσόμενη ένοπλη (εξ αριστερών) κινητοποίηση τρομοκρατικών – όπως χαρακτηρίζονται – πυρήνων. Οι οποίοι και αναδεικνύονται πλέον με νέες και κυρίως επαρκέστερες δυνατότητες. Που δημιουργούν δυνάμει προοπτική καταλυτικής παρεμβάσεως και όχι απλώς παρενοχλήσεως του καθεστώτος.

Και είναι ακριβώς με τη δυναμική αυτών των δεδομένων – τα οποία βρίσκονται υπό ανέλιξη – που πρέπει να ερμηνευθούν και οι κλιμακούμενες επιδρομικές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου (κυρίως) και θαλάσσιου χώρου. Με σαφή στρατηγική στοχοθέτηση: Σε πρώτη φάση, την ανάδειξη αμφισβητούμενων περιοχών ζωτικής σημασίας. Και σε δεύτερη, την προαγωγή και de facto επιβολή γεωπολιτικών τετελεσμένων. Με τελική τουρκική επιδίωξη αυτά να μετεξελιχθούν σε de jure ρυθμίσεις! Ο,τι δηλαδή χειρότερο, εάν δεν ανασχεθεί. Εγκαιρα. Και αποτελεσματικά.

Από την άλλη, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι μεθοδεύσεις διευκολύνονται τόσο από την εγγενή κατάσταση αδυσώπητης αδυναμίας που καθηλώνει τις ελληνικές αντιστάσεις όσο και από την απευκταία (πλην εντεινόμενη) ενδοελληνική διχαστική παθογένεια. Που αποδομεί αδυσώπητα εθνικές δυνατότητες. Και ακυρώνει εκ των πραγμάτων αποτελεσματικότερες αποτρεπτικές πολιτικές. Το άλλωστε αυτονόητο. Με την Αγκυρα να βυθοσκοπεί τις αντιδράσεις. Οχι απλώς σ’ επίπεδο ετοιμότητας (με όρους σύνηθων πλέον αεροπορικών ανασχέσεων) αλλά γενικότερα σ’ επίπεδο επαρκούς πολιτικής. Και κυρίως στρατηγικής διαχειρίσεως των πραγμάτων που ρέπουν προς επικίνδυνες εκτροπές.

Η στυγνή αλήθεια: Η Αγκυρα παρακολουθεί και (με δολιότητα προθέσεων) «ποντάρει» στην προοπτική επιδεινώσεως των ήδη καταλυτικών ενδοελληνικών προβλημάτων. Προσβλέποντας σε αποσυνθετικότερη μετεξέλιξή τους λόγω χρεοκοπικής δυναμικής. Κι επενδύοντας στο ενδεχόμενο ρήξεων με τον ευρωπαϊκό περίγυρο. Αρα και σε στρατηγική μας απομόνωση. Γι’ αυτό και προκαλεί μεν, αμφισβητώντας κρίσιμες περιοχές των ελληνικών γεωπολιτικών ορίων και συντηρώντας επιθετικές διαθέσεις. Αλλά τηρώντας στάση «στρατηγικής αναμονής» ως υπερφίαλος θηρευτής μπροστά σε ό,τι θεωρεί δεδομένη (κι ευάλωτη) λεία! Κι αυτό πρέπει να επενεργήσει ως ευκρινέστατο σήμα κινδύνου, αφυπνίζοντας (από τον εγγενή λήθαργο) τα αντανακλαστικά της εθνικής αυτοσυντηρήσεως.