[Επιφυλλίδες] Εχει ο Θεός (ή το Σύμπαν)

Το μυστικό της λαϊκής αποδοχής της οποίας εξακολουθεί να απολαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ έπειτα από τρεις μήνες εργώδους απραξίας έχει ένα όνομα. Και αυτό δεν είναι το όνομα του Πρωθυπουργού, όπως νομίζουν μερικοί. Είναι του μέντορά του, του υπουργού Επικρατείας Αλέκου Φλαμπουράρη.

Αυτός ο καλοσυνάτος, ράθυμος εβδομηντάρης, με τα αδρά χαρακτηριστικά και το χαλαρό ύφος, που δύσκολα μπορείς να τον φανταστείς αλλιώς παρά να κάθεται σε ένα καφενείο της Αίγινας κουτσοπίνοντας το ουζάκι του και μισοβυθισμένος σε μια γλυκιά νάρκη να φθέγγεται περί της κοινωνίας και της πολιτικής, είναι ο τύπος αριστερού που ακόμη και οι πιο ντούροι δεξιοί δεν γίνεται να μη συμπαθήσουν. Ενσαρκώνει μάλιστα μια Αριστερά που οι περισσότεροι Ελληνες αισθάνονται πως τους εκφράζει και αν υπάρχουν πολλοί που ψηφίζουν άλλες παρατάξεις είναι επειδή δεν τη βρίσκουν σε τόσο καθαρή μορφή.

Η αφοπλιστική αθωότητα με την οποία ομολόγησε ότι η γυναίκα του τού λέει πως ζει σε άλλο κόσμο κρύβει και ένα παράπονο για την πεζότητα ορισμένων ανθρώπων, την αδυναμία τους να αρθούν στο ψυχοδιανοητικό εκείνο ύψος από όπου η πραγματικότητα φαίνεται σαν την ταλαίπωρη, καχεκτική Τιτίκα των «Αθλίων», που περιμένει έναν Γιάννη Αγιάννη να την κάνει με τις πατρικές φροντίδες του μια ολάνθιστη, πανέμορφη κοπέλα (επί τη ευκαιρία, ο υπουργός μοιάζει πράγματι με την απεικόνιση του ήρωα του Ουγκώ στα «Κλασικά Εικονογραφημένα», καθώς και με τον Ζαν Γκαμπέν στον ομώνυμο ρόλο).

Εμείς πάντως είμαστε μαζί του. Πώς θα μπορούσαμε άλλωστε να διαφωνήσουμε αφού δεν αρθρώνει παρά πάγκοινες αλήθειες, όπως το βιβλικό «ουκ επ’ άρτω…» (φυσικά σε σύγχρονη διασκευή, που περιλαμβάνει σινεμαδάκι και εκδρομές με το αυτοκινητάκι) και φιλάνθρωπα αισθήματα, όπως ότι δεν αντέχει να βλέπει τον διπλανό του να καταπιέζεται, να υποφέρει, να πεινάει; Πόσοι δεν θα αναγνώριζαν, ανεξαρτήτως εκλογικών επιλογών, την ανάγκη συμφιλίωσης που κηρύσσει απέναντι σε έναν καπιταλισμό συνώνυμο των περικοπών και των στερήσεων; Βέβαια, για να μη τον πουν δογματικό, υπενθυμίζει ότι πλάι στον καπιταλισμό υπήρχε κάποτε και το κοινωνικό κράτος. Αυτό συνέβαινε όμως πριν λάμψει το άστρο του ΣΥΡΙΖΑ. Συνεπώς η εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ κατά του καπιταλισμού διεξάγεται και στο όνομα των ιδανικών της σοσιαλδημοκρατίας και της κοινωνικής (ή λαϊκής) Δεξιάς. Ισως μάλιστα η συσπείρωση διευρυνθεί ακόμη περισσότερο, γιατί η προοπτική να εξοφλήσουμε τους δανειστές μας με αέρα, όπως πρότεινε ο υπουργός κατεβάζοντας άλλη μια γουλιά ούζου, θα προκαλούσε αλαλαγμούς χαράς σε κάθε χρυσαυγίτη και κάθε αντιεξουσιαστή (που θα πρότειναν ειδικότερα αέρα εντερικής προέλευσης).

Ο μέντορας του Πρωθυπουργού έχει βέβαια παραδεχθεί ότι μια κυβέρνηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν περνούσε ποτέ από το µυαλό του ίδιου και των συντρόφων του ούτε σαν όνειρο, όπως επίσης ότι δεν περίμεναν να είναι τόσο σκληροί μαζί τους οι εταίροι. Αυτά όμως που φαινομενικά δικαιώνουν τη γυναίκα του και όλους εκείνους που υποστηρίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία χωρίς κανένα σχέδιο υπερφαλαγγίζονται από τη διαβεβαίωσή του ότι όλα θα πάνε κατ’ ευχήν. Δεν είναι ξεκάθαρο γιατί θα γίνει έτσι, αλλά μάλλον έχει να κάνει με τη γενική πεποίθηση του Φλαμπουράρη, την οποία έχει ενσταλάξει και στους συντρόφους-μαθητές του, ότι το Σύμπαν θα συνωμοτήσει για να εκπληρωθούν οι πόθοι τους. Οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να υπολογίζει και στους απειράριθμους πιστούς του Κοέλιο.

Για να το πούμε χωρίς κοελιανή υψηγορία, η αισιόδοξη πολιτική φιλοσοφία του καθοδηγητή Φλαμπουράρη πατάει στη λαϊκή πίστη ότι έχει ο Θεός. Και μια Αριστερά τού «έχει ο Θεός» δεν φοβάται ρήξεις και Grexit.