[Εναλλακτικά] Κάτω απ’ την ξαπλώστρα υπάρχει παραλία

Κάτω απ’ τα πεζοδρόμια ή το τσιμέντο υπάρχει παραλία φώναζαν οι εξεγερμένοι του Μάη του ’68 στη Γαλλία. Κάτω απ’ την παραλία υπάρχει μπόλικο τσιμέντο ή μπετόν θα μπορούσε να ανταπαντούν χαιρέκακα οι ντεσπεράντο έλληνες επιχειρηματίες της εποχής μας.

Οι παραλίες συχνά είναι η προέκταση των παθογενειών μας. Μια ανάσα από την επίσημη έναρξη της τουριστικής σεζόν ας ανακαλέσουμε μαζί τις χαρούμενες εικόνες των ελληνικών αιγιαλών που κάποτε λάτρεψαν και ύμνησαν μποέμ και ποιητές. Πίστες σκυλάδικων, σαμπανιέρες, λίστες κράτησης, πρώτο τραπέζι ξαπλώστρα, δάση με ομπρέλες και ανάμεσά τους ηλιοκαμένοι Ροβινσώνες Κρούσοι – μετρ των μαγαζιών (εστιατόρια-μπαρ-καφετέριες-σκυλάδικα μάλλον) με απειλητικό βλέμμα να κάνουν sitting. Ολόκληρες πολιτείες πάνω στην άμμο και λίγα εκατοστά από τη θάλασσα. Ενα όργιο καταπάτησης δημόσιου χώρου. Ενα θερινό διαρκές πραξικόπημα που αποφέρει κέρδη και συσσωρεύει μόλυνση και θόρυβο με την ανοχή δήμων, Λιμενικού Σώματος, υπουργείων.

Ώς εδώ όλα έβαιναν καλώς εναντίον μας μέχρι την υπογραφή μιας απόφασης την προηγούμενη εβδομάδα. Ειδικότερα, μια κοινή απόφαση των υπουργείων Οικονομικών και Εσωτερικών δείχνει να θέλει να κάνει μια ένεση ορθολογισμού στις ακτές και μάλιστα επαναφέρει το δικαίωμα μίσθωσης σε ιδιώτες για απλή χρήση των παραλιών στους δήμους (και όχι απλώς και μόνο στις υποστελεχωμένες κτηματικές υπηρεσίες). Οχι, δεν πρόκειται για κοινωνικοποίηση των ακτών ή απελευθέρωση του ελεύθερου κάμπινγκ απ’ όπου κι αν προέρχεται, αλλά για ένα πρώτο αυτονόητο μάζεμα. Με αυτό υποτίθεται πως ανάμεσα σε άλλα θα μπει φρένο στα τραπεζάκια, στα ξύλινα ντεκ πάνω στο νερό ενώ οι ξαπλώστρες θα πρέπει πια να απέχουν τουλάχιστον πέντε μέτρα από τη θάλασσα. Ταυτόχρονα μειώνεται ο χώρος για τις καντίνες (στις οποίες απαγορεύεται ο ήχος) και δεν επιτρέπονται οι τέντες ή τα υβρίδια σκίασης.

Ολα τα παραπάνω μπορεί να μοιάζουν αυτονόητα, αλλά οφείλω να θυμίσω πως ζούμε στην χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού. Οφείλω επίσης να διατηρήσω τις επιφυλάξεις μου όχι ως προς τις προθέσεις της κυβέρνησης για το συμμάζεμα αλλά ως προς τον μηχανισμό (Λιμενικό; Δήμοι; Κτηματικές υπηρεσίες; Ολοι μαζί;) που θα μπορεί να ελέγξει μια ακτογραμμή 16.000 χιλιομέτρων σε πυκνό θερινό χρόνο.

Και κάτι ακόμη: μπορεί οι παραλίες να μοιάζουν το τερέν για την κερδοσκοπία μερίδας επιχειρηματιών, η επανοικειοποίησή τους όμως έχει στον πυρήνα της και ένα βαθύ ζήτημα δημοκρατίας. Το δικαίωμα εξάλλου να απλώνεις ελεύθερα την πετσέτα σου δεν είναι δείκτης ευμάρειας αλλά συνώνυμο του πολιτισμού.