[Στην ανάπαυλα] Περιμένοντας το φως
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Ηθελα χρόνια «τούτη τη μνήμη να την πω», μα κάτι το χέρι που αντιστέκεται, κάτι που φοβάμαι μην τη λερώσω με τις λέξεις που θα την ντύσω να τη βγάλω στην αγορά, όλο το αναβάλλω.
Σήμερα όμως όχι. Λέω να τη μιλήσω.
Τώρα γιατί σήμερα; Αυτός ο Αλλος, ο έσω μου εντοιχισμένος, που διαδίδει πως είμαι εγώ, έτσι το αποφάσισε, και τελευταία έχω πάψει πια να του αντιστέκομαι.
Ασε που υπάρχει κι ο φόβος μην την παραποιήσω προς τέρψιν ενός αναγνώστη που όλο φαντάζομαι πως έχω κι όλο «το αμφιβάλλω» που έλεγε παλιός γραφιάς.
Βλέπεις, διάβασα, ύστερα από πολύ καιρό, ένα δώρο της Ξένιας που εξιστορούσε ο Γκίντερ Γκρας πώς «ξεφλουδίζει το κρεμμύδι» κι έγραφε για τη μνήμη πως είναι «μια ιδιότροπη κυρία, έτοιμη ν’ αλλάξει τα γεγονότα ανάλογα με τις επιταγές των καιρών».
Ητανε λοιπόν Κυριακή του Πάσχα, σαν αύριο καλή ώρα, και πώς βρεθήκαμε ύστερα από χρόνια όλοι μαζεμένοι, φίλοι από παιδιά, παρέα της τότε πανέμορφης κι εφηβικής Κυψέλης (πώς μύριζε στη Σπετσών το γιασεμί με νυχτολούλουδο, να λιποθυμάει η ίδια η νύχτα), μαζευτήκαμε λοιπόν σ’ ένα κτήμα πέρα στη Λάρισα, όπου οι αδελφές Φασούλα, η Λίνα και η Νταίζη, από γενιά αρχιτσελιγκάδων, είχαν παρατήσει σύξυλη την Αθήνα και γυρίσανε στα πατρικά τους.
Ηταν πια μεσημέρι κι ένα φως σαν μόλις που γεννήθηκε άγγιζε με τις ακτίνες του τα σπίτια, τα δέντρα και τα πρόσωπα και τα έκανε σαν άλλα. Σαν αυτό που βαθύτερα ήταν και δεν το ήξεραν.
Κι ήταν και το κρασί γλυκό, τα γέλια σαν μικρές αναστάσιμες καμπάνες στον Θεσσαλικό τον Κάμπο που γιόρταζε ολάνθιστος.
Κατά το απόγευμα πήγαμε μια βόλτα στο κτήμα μέχρι απάνω τη στάνη. Πετύχαμε το άρμεγμα. Είχα να δω γάλα ζεστό να ξεπηδάει απ’ το μαστό από τη Σαλαμίνα, στη στάνη του Τούτση.
Μας φιλέψανε, μας ευχήθηκαν «Χριστός ανέστη», «Αληθώς ο Κύριος» και πήραμε τον δρόμο του γυρισμού. Δίπλα μας αμέτρητες οι παπαρούνες.
«Το αίμα του Χριστού» έλεγε η Μαργιέττα.
«Το αίμα του Αδωνη» ο Στράτος.
Απόψεις.
«Να περάσουμε κι απ’ την καλύβα» είπε η Νταίζη (η κόρη της, η Ελένη, έγινε μια από τις καλύτερές μας σκηνογράφους).
Πάμε; Πάμε.
Ητανε μια καλύβα ούτε που την έπιανε το μάτι σου.
Αχυρα και καλαμιές στο σχήμα ενός κύκλου.
Εξω στην αυλή, κάτι σακούλες νάιλον μπλε, από το σουπερμάρκετ, στέγνωναν στα μανταλάκια. Τις φούσκωνε ο αέρας έτοιμες να σαλπάρουν. Μερικά άδεια μπουκάλια μπίρας πεντακάθαρα και στη σειρά βαλμένα, σαν στολίδια. Για κουζίνα υπαίθρια, ένα κανάτι, μια λεκάνη κι ένα κομμάτι κοτετσόσυρμα για στεγνωτήρας.
Μας είπαν να περάσουμε μέσα να μας κεράσουν.
Ανοιξε η πόρτα. Ντρεπόσουν να πατήσεις. Τέτοια πάστρα. Απαστράπτον όλο το δωμάτιο. Σαν να έμπαινες στο εσωτερικό ενός τεράστιου αβγού. Βγάλαμε όλοι τα παπούτσια. Μια τάξη, ένα, το καθετί στη θέση του. Και μια γλύκα. Λες και σε ρούφαγε να σε αγκαλιάσει να σε κρατήσει μέσα του το μικρό δωμάτιο.
Βγήκαμε σαν ζαλισμένοι απ’ την τόση ομορφιά. Κι έτσι όπως γύρισα να χαιρετήσω τη οικοδέσποινα, πήρε το μάτι μου ένα μάρμαρο αρχαίο, σαν απομεινάρι από κιονόκρανο; Μες στην κοιλότητα που έκανε η πέτρα είχε λίγο νερό.
«Αυτό τι είναι;» ρωτάω. «Αρχαίο;».
«Α», μου λέει, «αυτό το βρήκαμε στο χωράφι. Και βάζω μέσα εγώ νερό, να έρχονται να πίνουν τα πουλάκια». Με κοίταξε και σχεδόν βουρκωμένη συνέχισε.
«Να τα ιδείς να κλαις».
Σ’ αυτήν τη γυναίκα πάει ο νους μου τις τελευταίες μέρες χωρίς να ξέρω το γιατί.
Σ’ αυτή τη γυναίκα που ζώντας με τα ελάχιστα, στην άκρη του κόσμου, βάζει σε μια σπασμένη αρχαία πέτρα λίγο νερό να πίνουνε τα πετεινά του ουρανού. «Να τα ιδείς να κλαις».
Google news
