[Στίγμα] Μάταιος κόπος

Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα επέρχεται, και μακάρι να είναι το τελευταίο που γιορτάζουν οι Ελληνες μέσα στη μιζέρια και στην κακομοιριά που διαχέει πάνω σε όλους (ή σχεδόν όλους) η γενικευμένη κρίση. Πέντε χρόνια αρκετά, ας μη γίνουν, ας πούμε, έξι ή εφτά… Ομως, τώρα που το σκέφτομαι, τα ίδια λέγαμε και πέρυσι και πρόπερσι, αλλά μείναμε με τις ευχές. Τέλος πάντων, δεν θέλω να το επεκτείνω περισσότερο γιατί θα με πάρουν τα δάκρυα, μέρες που είναι, και δεν θέλω…

Προτιμώ να ασχοληθώ με κάτι πιο φαντεζί, κάτι πιο φολκλόρ, κάτι πιο εντυπωσιακό, όπως είναι ας πούμε αυτή η Επιτροπή για τον Ελεγχο του Χρέους. Ελαβα το σχετικό ερέθισμα (από… ερεθίσματα άλλο τίποτε αυτόν τον καιρό) από το τρίτο στη σειρά σποτ της αγαπημένης Προέδρου Ζωής, το οποίο κάτω από τον γενικό τίτλο «Ελεγξέ το, διάγραψέ το» μας καλεί να μετάσχουμε, νοερά εκτιμώ, σε αυτή την πρωτότυπη προσπάθεια της οποίας ηγείται ένας κύριος Ερίκ Τουσέν, Βέλγος την καταγωγή, αλλά κανονικά για σύλληψη από τη fashion police, δεδομένης της τάσης του να φοράει πέδιλο με κάλτσα, με ευδιάκριτο το μεγάλο δάχτυλο μπροστά, μέσα στο καταχείμωνο.

Διάβασα και μία συνέντευξη του εν λόγω κυρίου Τουσέν σε εφημερίδα της πατρίδας του, άγνωστης σ’ εμένα, στην οποία τόνιζε ότι η σχετική Επιτροπή που συνέστησε η Βουλή των Ελλήνων θα οδηγηθεί στην αποκάλυψη σκανδάλων, κυρίως στον τομέα των αμυντικών δαπανών, και ήρθε και έδεσε το πράγμα (μέσα μου).

Διότι συνομιλώντας με ειδικούς αποκόμισα την αίσθηση – ή και την εντύπωση θα έλεγα – ότι η εν λόγω Επιτροπή είναι της τάξεως «σε δουλειά να βρισκόμαστε». Οπως, δε, μου είπε ο (σοβαρός και ιδιαίτερα μετριοπαθής) συνταγματολόγος ευρωβουλευτής Κώστας Χρυσόγονος, «κράτα μικρό καλάθι».

– Μα γιατί; Eδώ μπορεί να προκύψουν αποτελέσματα τα οποία θα οδηγήσουν σε διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, παρατήρησα, παρασυρθείς και εγώ από τα σποτ της Ζωής.

– Ας μην επενδύουμε σε κάτι τέτοιο, με προσγείωσε. Η Επιτροπή δεν θα είναι η λύση του ελληνικού προβλήματος χρέους. Ακόμη και αν αποδειχθεί ότι ορισμένες δαπάνες του ελληνικού κράτους, όπως σε οπλικά συστήματα ή στο γνωστό C4i σύστημα των Ολυμπιακών Αγώνων, ήταν άχρηστες, ρεαλιστικά σας λέω ότι αυτό δεν θα αφορά παρά μόνο ένα μονοψήφιο ποσοστό επί του συνόλου του δημόσιου χρέους.

Ρώτησα τον κ. Χρυσόγονο εάν έχει υπάρξει κάτι σχετικό σε άλλη χώρα του πλανήτη. Μου μίλησε για χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπου ανάλογες επιτροπές επιχείρησαν να χαρακτηρίσουν μέρος του χρέους των χωρών «επαχθές» επειδή ορισμένες από τις δαπάνες χρησιμοποιήθηκαν για την επιβολή δικτατοριών και την καταπίεση των λαών. Συμπέρανα, χωρίς να θέλω να απογοητεύσω την Πρόεδρο Ζωή και την κυβέρνηση, ότι ματαιοπονούμε…

Ελεγχος και διαγραφή

Αναζήτησα και στο Διαδίκτυο πληροφορίες για το ερώτημα που έθεσα στον κ. Χρυσόγονο. Και βρήκα. Η μόνη χώρα που αρνήθηκε να πληρώσει το χρέος της ήταν το 1918 η Σοβιετική Ενωση, δηλώνοντας διά του τεράστιου Λένιν ότι δεν αναγνωρίζει τα δάνεια που είχε συνάψει ο τσάρος. Οι δανειστές της πραγματοποίησαν στρατιωτική επέμβαση – μετείχε και η Ελλάδα του Βενιζέλου (του Ελευθερίου, όχι του Βαγγέλη) αλλά, παρά την αποτυχία της, είχαν τον τελευταίο λόγο. Εξήντα εννιά χρόνια μετά, το 1987, όταν ο Γκορμπατσόφ κατέφυγε στο ΔΝΤ για οικονομική βοήθεια για τη Σοβιετία της περεστρόικας, το ΔΝΤ αρνήθηκε τη βοήθεια αν προηγουμένως δεν αναγνώριζε τις υποχρεώσεις της χώρας του έναντι των δάνειων που είχε λάβει ο… τσάρος! Τι έγινε, τελικά; Τα αναγνώρισε, έστω και τυπικά, κατέβαλε ένα 3% εξ αυτών – 46 εκατ. λίρες συνολικά – και προχώρησε.

Αυτά για να ξέρουμε τι μας γίνεται και να μη μασάμε ό,τι μας προσφέρουν. Εγώ έκανα ό,τι λέει η Πρόεδρος Ζωή. Το «έλεγξα» (τι έχει γίνει στο παρελθόν) και το «διέγραψα» (ως μία ακόμη συριζαίικη μπαρούφα)!

Στα μέσα και στα έξω

Τούτων δοθέντων, μπορώ να ασχοληθώ με κάτι πιο light, όπως για παράδειγμα τη σε ρόλο «κουμανταδόρου» παρουσία τού… «προξένου» Ιβάν Σαββίδη στη συνάντηση που είχε στη Μόσχα ο Πρωθυπουργός με μέλη ομογενειακών οργανώσεων της Ρωσίας. Ο πρόεδρος του (Μ)ΠΑΟΚ, για τα «μάτια του οποίου μόνο» ο Τσίπρας υπέγραψε ολόκληρη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου προκειμένου να ρυθμιστούν τα χρέη της ομάδας, ήταν – με ενημέρωσαν σχετικά – πανταχού παρών στη συνάντηση, έκανε τις συστάσεις, παρουσίαζε τα πρόσωπα στον Πρόεδρο Αλέξη.

Ηταν δηλαδή αυτό που λέμε στην Ηπειρο «στα μέσα και στα έξω», πράγμα που με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι βοήθησε αποτελεσματικά (έχω κάτι περισσότερο από υποψίες) και στη διοργάνωση του ταξιδιού στη Μόσχα.

Το θεωρώ λογικό. Τι «πρόξενος» θα γίνει σε λίγο…

Αγνωστοι αι βουλαί

Αν ο πρόεδρος Ιβάν είναι new entry στη συριζοπαρέα, δεν έχω λόγια να περιγράψω την περίπτωση του κυρίου Κώστα Λουράντου, φαρμακοποιού το επάγγελμα και προέδρου του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου. Δεξιός, πιο δεξιός δεν γίνεται, ο εν λόγω πρόεδρος τα πήρε άσχημα όταν η κυβέρνηση Σαμαρά δεν απέτρεψε το άνοιγμα του επαγγέλματος των φαρμακοποιών στο πλαίσιο της μνημονιακής υποχρέωσης της χώρας για το άνοιγμα των επαγγελμάτων. Εξ αυτού και μόνο του λόγου άνοιξε πανιά για άλλη γη, γι’ άλλα μέρη.

Κατ’ αυτάς έχει ανακαλύψει ευήκοον ους στον Παναγιώτη Κουρουμπλή, που δεν ξέρω τι του έχει υποσχεθεί και τι πραγματικά θα γίνει, η ουσία είναι ότι από αυτό το κολλητιλίκι άνθρωποι που είχαν επενδύσει στο άνοιγμα του επαγγέλματος και δημιούργησαν φαρμακεία «διευρυμένου» ωραρίου τώρα τρέμουν ότι θα καταστραφούν αν ο υπουργός Υγείας ακούσει τον Λουράντο και επιστρέψει στο παλαιό καθεστώς λειτουργίας των φαρμακείων.

Δεν ξέρω τι θα κάνει τελικά ο υπουργός. Γνωρίζω όμως ότι θα χαθούν, όπως μου είπαν, εκατοντάδες θέσεις εργασίας, τις οποίες προφανώς δεν μπορεί να διαθέσει στο φαρμακείο του ο πρόεδρος Λουράντος…

Εντάξει, είπαμε…

Τέλος, θέλω να αναφερθώ στην εικόνα της κυβέρνησης. Εντάξει, και ανοχή έχουμε, και κατανόηση, και αντοχές. Είναι καινούργια κυβέρνηση, πρέπει να ενημερωθεί, να σταθεί στα πόδια της και μετά να δράσει αποτελεσματικά. Αλλά αυτό με τις μετεγγραφές των παιδιών στα ΑΕΙ – να κηρυχθούν όλες άκυρες λίγο προτού ολοκληρωθεί το πανεπιστημιακό έτος – πραγματικά είναι εξωφρενικό. Και, εντάξει, το ΣτΕ έβγαλε μια απόφαση. Είναι θέση υπουργού όμως να λέει προς τα ΑΕΙ «μην πειθαρχήσετε στην απόφαση του ΣτΕ»; Και είναι, υποτίθεται, και σοβαρός άνθρωπος (για τον Αρ. Μπαλτά, υπουργό Παιδείας μιλάω). Ανθρωπέ μου, κινήσου, κάνε κάτι. Εσύ είσαι υπουργός, όχι εγώ…