[Κραυγές και ψίθυροι] Η απατηλή κατάνυξη της νοσταλγίας

Κυκλοφορεί καιρό στο Διαδίκτυο. Και ανασύρεται όταν οι συνθήκες ευνοούν την καλλιέργεια της νοσταλγίας. Πρόκειται για ένα κείμενο αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν από τη δεκαετία του 1980. Μια λυρική ακράτεια, μια παράθεση γραφικών εικόνων με αποκλειστικό στόχο την αναμόχλευση του θυμικού. Η γραφικότητα της αμπάριζας και της «μακριάς γαϊδούρας», η αναπαραγωγή των κλισέ «εμείς δεν είχαμε πόρτες ασφαλείας, Ιντερνετ και κινητά», ο εγωκεντρισμός της παιδικής σκανταλιάς που συντελούνταν εν μέση οδώ, του γρατσουνισμένου γόνατου που «έγιανε» με ιώδιο ή της ηλιοθεραπείας χωρίς αντηλιακό που κορυφώνεται με την τελευταία φράση: «Αν είσαι από τους “παλιούς” συγχαρητήρια!». Και κάτω από κάθε ανάρτηση, εκστασιασμένοι συνομήλικοί μου προσυπογράφουν: «Φοβερόοοοοοο!».

Πρώτα απ’ όλα, μετά την ηλικία των 25 το «φοβερό» γράφεται πάντα με ένα όμικρον. Και μετά, για πείτε μου, αγαπημένες μου παλιοσειρές απ’ τις αλάνες, για τι ακριβώς δίνουμε συγχαρητήρια σε εαυτούς και αλλήλους; Επειδή δεν φορούσαμε παιδικά αντηλιακά όταν δεν υπήρχαν παιδικά αντηλιακά, πίναμε νερό από τη βρύση όταν δεν υπήρχαν εμφιαλωμένα ή παίζαμε στους δρόμους σε εποχές με μηδενική εγκληματικότητα; Προς τι αυτή η έπαρση του συγκεκριμένου ηλικιακού γκρουπ που έχει και άλλες «καταθέσεις» μεταγενέστερες της παιδικής ηλικίας;

Να θυμηθούμε τι κάναμε μεγαλώνοντας; Βγήκαμε στην αγορά εργασίας με τις δουλειές στα πόδια μας, συντηρήσαμε τη μαύρη οικονομία, ανακαλύψαμε και καθιερώσαμε το lifestyle, αναγάγαμε την υποκουλτούρα σε τρέχουσα αισθητική, υπερσιτίσαμε το Εγώ μας, καλλιεργήσαμε την εντύπωση ότι χωρίς εμάς δεν συντελείται τίποτα, βγάλαμε τα μάτια μας και αφήσαμε παρακαταθήκη στους νεότερους τον νεοσυντηρητισμό, κάναμε τις δεξιότητές μας υπερκερδοφόρο επάγγελμα και κρίναμε ως αξία ανεκτίμητη τα γεμιστά της μαμάς. Και τώρα κοιτάμε με ανασηκωμένο φρύδι τους νεότερους επειδή δεν έπαιξαν στις αλάνες – κάτι το οποίο εμείς καταστήσαμε απαγορευτικό – και παγιδεύτηκαν σε μια πολιτική ορθότητα την οποία επίσης εμείς τους επιβάλαμε.

Ωστόσο, όπως δεν δικαιούμεθα να υπερηφανευόμαστε για τα μικράτα μας, δεν έχουμε λόγο να νιώθουμε ενοχικά για τα κατοπινά μας. Κάθε γενιά ζει με τις συνθήκες της εποχής και μέχρι τώρα δεν έχω δώσει απάντηση στο αν η γενιά φτιάχνει την εποχή της ή η εποχή τη γενιά της. Να θυμόμαστε μόνο πως αν η περιέργεια σκοτώνει τη γάτα, η στείρα νοσταλγία σκοτώνει τα «γατάκια».

Αντε και Καλή Ανάσταση!