Επιστροφές σε γαλανόλευκο φόντο

Οντες πραγματιστές, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι η εθνική μας ομάδα, έστω κι αν δεν έπαιξε σπέσιαλ ποδόσφαιρο στη Βουδαπέστη, κατάφερε να μην πνιγεί στον Δούναβη. Καταθέτοντας πάθος, πείσμα, πίστη και θέληση. Στοιχεία, δηλαδή, που διαχρονικά χαρακτηρίζουν ένα σύνολο  που στερείται ξεχωριστού ταλέντου, αλλά ξεχωρίζει για τα ψυχικά του αποθέματα.

Και όχι μόνο αυτό: κυρίως πρέπει να υποδεχθούμε στο προσκήνιο ποδοσφαιριστές ξεχασμένους, παίκτες που πριν από κάποιο χρονικό διάστημα ήταν βασικοί αλλά έπεσαν στην αφάνεια, είτε λόγω επιλογών προκατόχων του Μαρκαριάν είτε διότι συγκρούστηκαν με την ατυχία, τον βασικό αντίπαλο ενός παίκτη με προοπτικές καριέρας.

Κυριάκος Παπαδόπουλος, Γιάννης Φετφατζίδης και Κώστας Φορτούνης ασφαλώς και συγκαταλέγονται στα πλέον τρανταχτά παραδείγματα. Ο ηλικίας 23 χρόνων Παπαδόπουλος, στόπερ-δυναμίτης στην καλή του ημέρα, χωρίς καλά καλά να αγωνιστεί με τον Ολυμπιακό έκανε μεταγραφή εκατομμυρίων στη Σάλκε που επένδυσε στο μέλλον. Δεν έσφαλε. Αμέσως καθιερώθηκε, και μάλιστα με τη φανέλα της εθνικής ομάδας, όντας βασικός πλέον, αγωνίστηκε στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Πολωνίας/Ουκρανίας. Το ίδιο φθινόπωρο, όμως, ο τραυματισμός τού χτύπησε την πόρτα και το πόδι λαβώθηκε. Μετά, η ωμοπλάτη ήταν η αχίλλειος πτέρνα ενός πιτσιρικά που ακόμη έχει κόκκινα μάγουλα (και) από το πείσμα να επιστρέψει. Ο Σάντος τον πίστευε. Ο Ρανιέρι τον περίμενε.

Η Σάλκε τον παραχώρησε δανεικό στη Λεβερκούζεν προκειμένου να βρει τον δρόμο του, ο νεαρός παίζει ξανά στην Μπουντεσλίγκα και ανθούν ξανά τα σενάρια περί ενδιαφέροντος κολοσσών (Λίβερπουλ, ένα παράδειγμα) για την περίπτωσή του. Οσο για τον Μαρκαριάν, τον εκτιμά τόσο, ώστε του έδωσε στην Ουγγαρία φανέλα βασικού, έστω και σε θέση αμυντικού χαφ, αφού ήταν δύσκολο να ξηλώσει το δίδυμο των Παπασταθόπουλου – Μανωλά και παράλληλα ήθελε να ενισχύσει την οπισθοφυλακή.

Ατόφιο ταλέντο ο Φορτούνης, επίσης στα 23 του χρόνια, κερδίζει έδαφος ως δαντελένιος χαφ με ικανότητα στο transition. Με δυνατότητα να κατεβάζει την μπάλα, να την μεταφέρει από την άμυνα στην επίθεση. Ηταν κι αυτός (επί Σάντος και σε ηλικία 20 ετών) βασικός στο προηγούμενο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, η ξενιτιά θύμισε τη ρήση με τα μάτια που δεν βλέπονται και λησμονιούνται. Με την επιστροφή του στη Σούπερ Λίγκα ως στέλεχος του Ολυμπιακού ξαναβρίσκει ρυθμό. Ελπιδοφόρο μήνυμα, με δεδομένο ότι το 2013 αγωνίστηκε μόνο σε φιλικά έχοντας χάσει έδαφος στο rotation του ομοσπονδιακού προπονητή.

Οσο για τον Φετφατζίδη (24), η θητεία του στην Ιταλία τον γεμίζει με εμπειρίες. Τον έχει βάλει σε αυστηρά επαγγελματικά μονοπάτια. Αντέχει το βάρος της Γαλανόλευκης και ως εξτρέμ από το δεξί άκρο, με το ανάποδο πόδι, κάνοντας ντρίμπλες στην  αριστερή πλευρά του αμυντικού, δημιουργεί ρήγματα. Στο Μουντιάλ της Βραζιλίας ήταν μεταξύ πάγκου και ενδεκάδας. Τώρα πήρε την ευκαιρία και δικαίωσε τον Μαρκαριάν. Οπως δικαίωσε και τον Ολυμπιακό που κάποτε φρόντιζε να δυναμώσει με βιταμίνες ο μικροκαμωμένος, πλην όμως τόσο ταλαντούχος μεσοκυνηγός. Σκεφθείτε ότι με μια καλή του εμφάνιση και μόνο άρχισαν οι μεταγραφικές ιστορίες επαναπατρισμού του Γιάννη στον Ολυμπιακό. Αλλά καραδοκούν και άλλοι μνηστήρες.