[Ανάλυση] Ο γρίφος της λίστας Λαγκάρντ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Οι διπλανές στήλες είναι βαρετές. Είναι μόνο για τους σχολαστικούς που μπορούν να παρακολουθήσουν το νήμα του χρήματος από ελβετικούς λογαριασμούς σε υπεράκτιες κρυψώνες και από εμπιστεύματα σε φύλλα Excel με υποκλαπέντα τραπεζικά στοιχεία. Γενικώς, πονοκέφαλος.
Είναι όμως η διαδρομή που οφείλει να παρακολουθήσει κάποιος που θέλει να διακριβώσει αν το ένα ή το άλλο όνομα στη λίστα – που εδώ μάθαμε να τη λέμε «Λαγκάρντ» – πρέπει να βρεθεί ενώπιον του εφόρου και του νόμου.
Ο στιγματισμός αυτών των ονομάτων ήταν ακαριαίος. Η διερεύνηση όμως της πραγματικής τους ενοχής ή αθωότητας έχει αναγκαστικά δαιδαλώδη πολυπλοκότητα.
Πρώτον, επειδή αυτά τα στοιχεία δεν μπορούν να τα επικαλεστούν οι Αρχές. Είναι παράνομα προϊόντα υποκλοπής που μπορεί να είναι χρήσιμα μόνο ως άτυπες αφορμές ελέγχου. Η δεύτερη δυσκολία είναι ότι πρόκειται για στοιχεία αποσπασματικά – μια λογιστική «φωτογραφία» της στιγμής – που σε πολλές περιπτώσεις δεν δίνουν την πλήρη εικόνα της πραγματικότητας.
Το συμπέρασμα είναι ότι η συγκεκριμένη λίστα – σε αντίθεση με άλλες, πιο στοχευμένες και νομίμως καταρτισμένες – είναι πολύ δύσκολο να οδηγήσει σε αποτελέσματα. Δηλαδή, σε χρήμα για το δημόσιο ταμείο.
Η άτυπη αξιοποίηση της λίστας Λαγκάρντ ήταν διπλά δύσκολη για τις ελληνικές φορολογικές Αρχές, που ποτέ δεν λειτουργούν ανεπηρέαστες από το πολιτικό περιβάλλον. Από το αποτέλεσμα φάνηκε ότι η πολιτική πίεση βραχυκύκλωσε, αντί να επισπεύσει την έρευνα. Συνολικά από τα 2.062 ονόματα της λίστας οι Αρχές έχουν καταφέρει να ελέγξουν μόνο τα 30.
Το παραδέχθηκε μόλις χθες και ο αρμόδιος για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς υπουργός, Παναγιώτης Νικολούδης. Ο έλεγχος της λίστας, είπε, ήταν εξαιρετικά δύσκολος. Αυτό που δεν χρειάστηκε να πει, αλλά προκύπτει από την περιπέτεια των τελευταίων ετών, είναι ότι όσο πιο δύσκολο ήταν να ελέγξει κανείς τη λίστα τόσο ευκολότερο ήταν να τη χρησιμοποιεί εσαεί για πολιτική σπέκουλα.
Google news
