[Κραυγές και ψίθυροι] Σούζι τρως

Θα προσπεράσω τις γραφικότητες για τις παπάρες στη χωριάτικη, τις λαδομπούκες και τα παϊδάκια που υψώθηκαν σαν λάβαρα εθνικής υπερηφάνειας απέναντι στο fat tax, τον προτεινόμενο φόρο για την κατανάλωση τροφών πλούσιων σε λιπαρά. Και θα σταθώ στην ουσία ενός μέτρου που όχι μόνο μου σερβίρει την πολιτική ορθότητα στο πιάτο αλλά τιμολογεί και την άρνησή μου να συμμορφωθώ.

Τις τελευταίες δεκαετίες η λεπτή σιλουέτα έγινε επιβεβλημένη υποχρέωση σε μια κοινωνία που από τη μία καταγγέλλει τη νευρική ανορεξία και από την άλλη στιγματίζει τους χοντρούς. Και δεν ακούω τα περί μέσου όρου γιατί όταν μιλάμε για διαμόρφωση κοινωνικών αντιδράσεων είναι πιο εύκολο να χαθεί απ’ όσο τα κλειδιά μας. Δεν αντιλέγω ότι ένας παχύσαρκος μπορεί να έχει προβλήματα με την υγεία του αλλά δεν θα προστατευθεί πληρώνοντας ακριβότερα τα λιπαρά. Αυτό θυμίζει έναν ξεπερασμένο συνειρμό που αποτυπωνόταν σε εκείνη την παλιά αφίσα «Ο πωλών τοις μετρητοίς και ο πωλών επί πιστώσει». Ο οποίος σήμερα έχει έρθει τούμπα αφού ένα υγιεινό και χαμηλών λιπαρών γεύμα είναι πιο ακριβό από το «επάρατο» φαστ φουντ. Αρα το μέτρο κάνει πιο ακριβό το φαγητό του φτωχού. Ομως όταν το κράτος προσδοκά με αυτόν τον τρόπο να μαζέψει λεφτά, δεν θέλει να επιβάλει τον φόρο για να έχω καλύτερη υγεία  αλλά για να προπληρώσω την πιθανολογούμενη αρρώστια μου.

Τελικά τι είναι το λίπος; Είδος πολυτελείας ή κάτι το θανατηφόρο; Αν είναι έτσι να το απαγορεύσουν εντελώς να περάσω στην παρανομία.