[Ενστάσεις] Το σχέδιο και η ανορθογραφία

Μια φορά κι έναν καιρό, προσέγγισε τον ανορθόγραφο της ελληνικής γελοιογραφίας, τον Μποστ, νεαρά ζωγράφος. Του δήλωσε ότι τον θαυμάζει και ότι εμπνέεται από αυτόν. «Πώς τα κάνετε αυτά τα ωραία;» τον ρώτησε. Ο Μποστ τη ζύγισε με τα μάτια και την «κάρφωσε» με παιδαγωγικό σκώμμα, θέλοντας να τη βάλει στον δρόμο της προσπάθειας: «Είναι απλό, δεσποινίς. Ξέρω καλό σχέδιο και ακόμα πιο καλή ορθογραφία».

Η Ελλάδα σήμερα θυμίζει τη ζωγράφο που ήθελε να μοιάσει στον Μποστ. Οι εταίροι βλέπουν την ανορθογραφία, αλλά δεν μπορούν να δουν το σχέδιο. Παρατηρούν τις λίστες με τις υποτιθέμενες μεταρρυθμίσεις, παραγωγής Γιάνη Βαρουφάκη, τραβώντας τα μαλλιά τους. Και απορούν γιατί οι έλληνες κυβερνώντες αφήνουν τον χρόνο να χάνεται, οδηγώντας την αγορά της χώρας σε απόλυτο μαρασμό, θύμα μιας άτυπης στάσης πληρωμών, υποσχόμενοι απλώς ότι θα πληρώσουν το επόμενο δεκαπενθήμερο μισθούς και συντάξεις. Μπράβο. Και το μεθεπόμενο;

Στα μάτια των εταίρων η Ελλάδα φαντάζει σαν ανεπίδεκτη μαθήτρια. Μια χώρα με ηγεσία που ανεξήγητα θέλει να πιστεύει ότι αρκεί να μην κάνεις τίποτα για να ζεις σαν Γερμανός, Ιταλός ή Γάλλος. Το αποτέλεσμα μου το επισήμανε χθες το μεσημέρι ευρωπαίος αξιωματούχος, με τον οποίο συναντηθήκαμε στην Αθήνα. Δυστυχώς, δεν υπάρχει τεχνοκράτης στην ΕΕ σήμερα που να πιστεύει ότι η Ελλάδα έχει θέση στην ευρωζώνη. Ευτυχώς, δεν συμφωνούν οι πολιτικοί.

Ελπίζω κάποια στιγμή, έγκαιρα πάντως, αυτό να το κατανοήσουν και στην κυβέρνηση. Αν όχι για την ευρωπαϊκή πορεία, την οποία ο Πρωθυπουργός έχει δεσμευτεί να προασπίσει, τουλάχιστον για να μπορούμε να παραμείνουμε στη ζώνη όπου δοξάζεται χωρίς συνέπειες, ως εξαιρετισμός, η ανορθογραφία. Σε ποια άλλη χώρα, π.χ., θα έμπαιναν καταληψίες στη Βουλή και θα ήταν σαν να μη συνέβη τίποτα;