Οι οδυνηροί αριθμοί του Μνημονίου

Αν διατρέξει κανείς τα στατιστικά δεδομένα για την εξέλιξη του δημόσιου χρέους και του δημοσιονομικού ελλείμματος στην Ελλάδα δεν χρειάζεται να έχει γνώσεις πυρηνικής φυσικής για να διαπιστώσει ότι η μεγάλη ζημιά έγινε ανάμεσα στο 2004 και το 2009.

Μέσα σε μια πενταετία μοιάζει με άθλο το πώς κατάφερε η Ελλάδα να αυξήσει το δημόσιο χρέος της  παραπάνω από 120 δισ. ευρώ. Το 2004 το χρέος ήταν στο 99,8% του ΑΕΠ (με την ανάπτυξη στα φόρτε της) ή 183,2 δισ. ευρώ. Πέντε χρόνια αργότερα άγγιξε τα 301 δισ. ή το 126,8% του ΑΕΠ, με τη χώρα να έχει μπει για τα καλά σε ένα σπιράλ ύφεσης ήδη από το 2008, όπως μάθαμε αργότερα.

Στο ίδιο διάστημα το δημοσιονομικό έλλειμμα υπερδιπλασιάστηκε και από 7,6% του ΑΕΠ το 2004 χτύπησε κόκκινο φτάνοντας το 15,2% (15,6% είχαν δείξει τα αρχικά στοιχεία που αναθεωρήθηκαν στη συνέχεια με τη σφραγίδα της Eurostat).

Η χώρα το 2009 είχε ήδη  εγγράψει παρακαταθήκη εισόδου στον αστερισμό της χρεοκοπίας και οδηγείται στο Μνημόνιο τον Μάιο του 2010.

Οι επικίνδυνοι πειραματισμοί της ΝΔ με την περίφημη δημοσιονομική απογραφή του τότε υπουργού Οικονομικών Γ. Αλογοσκούφη, οι οποίοι άλλο στόχο δεν είχαν από το να αποκαλύψουν ελλείμματα κρυμμένα κάτω από το χαλί της προηγούμενης κυβέρνησης Σημίτη, έχουν καταλυτικές επιπτώσεις.

ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΥΞΗΣΕΙΣ. Ο τρόπος ανάγνωσης των κανόνων στατιστικής για τη δημοσιονομική αποτύπωση των δαπανών αποδεικνύεται καθοριστικός. «Βάλαμε τα χέρια μας και βγάλαμε τα μάτια μας» σχολίαζαν τότε ορισμένοι αναλυτές. Η κυβέρνηση όμως υποστήριζε ότι προωθεί τη δημοσιονομική εξυγίανση.

Θεωρητικά, δημοσιονομική εξυγίανση σημαίνει σφίξιμο του ζωναριού. Δεν συνέβαινε όμως ακριβώς αυτό τη χρυσή πενταετία της εικονικής ευημερίας. Αθρόες οι προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων (από 447.520 οι δημόσιοι υπάλληλοι το 2004 στους 511.913 το 2009), μεγάλες οι αυξήσεις μισθών – και όλα αυτά με δανεικά – παρά τις προειδοποιήσεις της Τραπέζης της Ελλάδος που ηχούσαν τότε ως «καμπανάκια λιτότητας» στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Κανείς εκείνη την περίοδο δεν μπορούσε να διανοηθεί τι σήμαινε λιτότητα. Λιτότητα θεωρούνταν αυξήσεις μισθών χαμηλότερες από τον πληθωρισμό…

ΓΚΡΙΖΕΣ ΖΩΝΕΣ. Η κυβέρνηση στο εσωτερικό εκείνη την περίοδο υποστηρίζει ότι μειώνει το έλλειμμα και στοχεύει μάλιστα σε πλεονασματικό προϋπολογισμό. Η Eurostat έχει διαφορετική άποψη. Από το 2004 έως το 2009 το έλλειμμα ουδέποτε μειώθηκε ενώ καθιερώθηκαν και οι αστερίσκοι που μέχρι σήμερα δεν έχουν διαγραφεί.

Αν ανατρέξει κανείς στα επίσημα στοιχεία της Eurostat από το 2005 και πριν, θα διαπιστώσει ότι αντί για αριθμούς υπάρχουν δύο γράμματα για την Ελλάδα: ΝΑ (Νot Αvailable – Δεν είναι διαθέσιμα). Τα στοιχεία είναι γκρίζες ζώνες. Από το 2006 και μετά δεν υπάρχει καμία γκρίζα ζώνη. Μόνο η μαυρίλα των αριθμών, η επιδείνωση των οποίων παρέσυρε τις ζωές των Ελλήνων. Στο 6,7% το έλλειμμα το 2007, στο 9,9% το 2008, στο 10%, 11%, 12%, κανείς δεν ήξερε ή κανείς δεν έλεγε πριν από τις εκλογές του 2009 πού θα κάτσει η μπίλια. Κανείς δεν διανοούνταν ότι θα μπορούσε να κλείσει στο 15,2%. Ομως έγινε.