Η στάμπα της απειλής και οι φιλοδοξίες

Το Ιράν έχει τη στάμπα της απειλής στην περιοχή εδώ και πολλές δεκαετίες. Η απεικόνιση αυτή, επισημαίνει ο βραβευμένος δημοσιογράφος και αναλυτής Σαρίφ Νασασιμπί, είναι πολλές φορές υπερβολική ή και κατασκευασμένη. Ωστόσο οι πρόσφατες κινήσεις και οι δηλώσεις της Τεχεράνης δεν αφήνουν καμία αμφιβολία σχετικά με τις φιλοδοξίες του στην περιοχή.

Πριν από λίγες εβδομάδες ο Αλί Γιουνισί, ο οποίος είναι σύμβουλος του προέδρου Χασάν Ρουχανί, δήλωσε ότι το Ιράν είναι τώρα μια αυτοκρατορία και ότι το Ιράκ «έχει γίνει τμήμα αυτής της αυτοκρατορίας». Την ίδια περίοδο ο ιρανός αρχιστράτηγος Αλί Τζαφαρί εγκωμίασε την «όσο ποτέ άλλοτε εξαγωγή της ισλαμικής επανάστασης» για να προσθέσει ότι αυτή η επανάσταση «ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο». Προηγουμένως, ο Κασέμ Σουλεϊμανί, επικεφαλής της διεθνούς δύναμης των Φρουρών της Επανάστασης, είχε δηλώσει: «Βλέπουμε ότι η Ισλαμική Επανάσταση εξάγεται σε ολόκληρη την περιοχή – από το Μπαχρέιν στο Ιράκ και από τη Συρία στην Υεμένη και στη Βόρεια Αφρική». Και πριν από αυτόν, ο ιρανός βουλευτής Αλί Ρεζά Τζακανί και άνθρωπος του στενού περιβάλλοντος του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ είχε πει ότι η χώρα του ελέγχει τέσσερις πρωτεύουσες – τη Βαγδάτη, τη Δαμασκό, τη Βηρυτό και τη Σαναά -, οι οποίες ανήκουν πλέον στην «ισλαμική ιρανική επανάσταση».

Η ΕΠΙΡΡΟΗ. Οι δηλώσεις αυτές, σημειώνει ο Σαρίφ Νασασιμπί, αποδεικνύουν ότι η Τεχεράνη έχει σαφή πρόθεση να εδραιώσει την επιρροή της στην περιοχή. Συνάγεται επίσης ότι η ιρανική κυβέρνηση χρησιμοποιεί τους συμμάχους της – είτε το θέλουν είτε όχι – σαν εργαλεία σε αυτή την προσπάθεια. Και αυτή η εκτίμηση δεν είναι ούτε θεωρία συνωμοσίας ούτε προπαγάνδα των εχθρών της. Οι ιρανικές δυνάμεις δρουν στρατιωτικά σε δύο αραβικές χώρες – στο Ιράκ και στη Συρία -, ενώ η Τεχεράνη διαθέτει φίλιες δυνάμεις σε δύο ακόμη – στον Λίβανο και στην Υεμένη. Αυτή η άμεση εμπλοκή του Ιράν σε αραβικά κράτη δεν έχει παρατηρηθεί στο παρελθόν. Επιπλέον, η ιρανική εμπλοκή μεταφράζεται σε στήριξη κυβερνήσεων και παραστρατιωτικών οργανώσεων θρησκευτικού χαρακτήρα οι οποίες έχουν διαπράξει αναρίθμητες ωμότητες. Αυτό το γεγονός και μόνο αποκαλύπτει το μέγεθος της υποκρισίας ενός καθεστώτος που καταγγέλλει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τους εχθρούς του.

Το επιχείρημα ότι μια πιο επιθετική στάση της Τεχεράνης είναι απαραίτητη ώστε να αντιμετωπιστεί η ηγεμονία του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην περιοχή είναι παράλογο, δεδομένου ότι τα αραβικά κράτη αντιτίθενται και στα τρία. Η απάντηση στον ηγεμονισμό δεν μπορεί να είναι περισσότεροι ηγεμόνες, αλλά κανένας ηγεμόνας.