Κλειδί, οι οικογενειακές σχέσεις

Σε κάθε παιδί  Ή έφηβο που θα επισκεφτεί ειδικούς για οποιονδήποτε τύπο εθισμού, εμμονής ή συμπεριφοράς που θα θεωρήσουν οι γονείς υπερβολικότίθεται πάντα πρώτο στο θεραπευτικό τραπέζι το θέμα των καλών οικογενειακών σχέσεων.

«Σε ένα σπίτι όπου οι γονείς είναι άφαντοι, επειδή έχουν δουλειές για να φέρουν στην οικογένεια χρήματα και το παιδί το βιώνει ως παραμέληση, τότε αυτό έρχεται να αντιρροπηθεί με την απρόσκοπτη πρόσβαση του παιδιού στις οθόνες. Δηλαδή το παιδί κολλάει μπροστά σε μία οθόνη κι έτσι δεν αντιδρά και δεν απαιτεί την προσοχή των γονιών του. Αυτοί από την πλευρά τους βολεύονται με αυτή τη συμπεριφορά του στην αρχή, αλλά μερικούς μήνες αργότερα καταλαβαίνουν ότι το παιδί έχει πλέον πρόβλημα», εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο Δημήτρης Παντελεάκης, ψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο και μέλος του ειδικού προγράμματος για την απεξάρτηση «Αθηνά».

 Σε αυτή τη φάση για να ζητήσει ή να απαιτήσει ο γονιός από το παιδί να αφήσει την οθόνη που το κάνει να ξεχνάει την παραμέληση, θα πρέπει πρώτα να έχει βρει τη δύναμη και τον χρόνο να αρχίσει να ασχολείται με το παιδί του. Και εάν, όπως επισημαίνει, δεν υπάρξει πραγματικό ενδιαφέρον για το παιδί, που επιπλέον δέχεται καθημερινά εντολές του τύπου «κλείσε αμέσως τον υπολογιστή σου», τότε το πιο πιθανό είναι το παιδί να ξεσπάσει κάπου αλλού. Οπως εξηγεί ο ειδικός, αυτό που θα πρέπει να κάνουν οι γονείς είναι πρώτα να αλλάξουν οι ίδιοι συμπεριφορά προς το παιδί και να βελτιώσουν τη μεταξύ τους σχέση και μετά μπορούν να του πουν και να του δείξουν ότι η ζωή δεν είναι το να κάθεσαι συνέχεια μπροστά σε μια οθόνη.

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ. Το πρώτο σημαντικό βήμα είναι το παιδί ή ο έφηβος να πάει στον ειδικό με τη θέλησή του. «Ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, όμως, είναι αρκετά αμφιθυμικός, καθώς ένα κομμάτι του εαυτού του τού υποβάλλει ότι “πρέπει να το αλλάξω” και ένα άλλο του λέει “αφού είμαι καλά εδώ, γιατί να αλλάξω”. Στη θεραπευτική διαδικασία ενισχύεται πρώτα το κομμάτι της αναγνώρισης του προβλήματος και ακολούθως ή και συγχρόνως προσπαθούμε να μειώσουμε το κομμάτι της άμυνας στην αλλαγή. Και αυτό δεν γίνεται ποτέ πιεστικά. Εάν αισθανθεί ότι προσπαθούμε να του επιβάλουμε κάτι σε συνεργασία με τους γονείς, τότε θα αντιδράσει και δεν θα υπάρξει κανένα θετικό αποτέλεσμα», υπογραμμίζει ο Λευτέρης Μέλλος, ψυχίατρος και ένας από τους συγγραφείς του κεφαλαίου στο βιβλίο της Ψυχιατρικής για τον εθισμό στο Διαδίκτυο. Γι’ αυτές τις λεπτές ισορροπίες χρειάζεται η παρέμβαση των ειδικών.