[Κραυγές και ψίθυροι] Αδύναμος σαν ήρωας

Την περασμένη εβδομάδα, με την αυτοκτονία του Βαγγέλη Γιακουμάκη, περίσσεψε το πένθος. Υπερχείλισε το θυμικό από το συναίσθημα που ανέβλυσε. Και η υπερχείλιση έβγαλε μίσος, οργή, αφορισμούς, ό,τι χειρότερο για να διεξαχθεί με ψυχραιμία και αποτελεσματικότητα η άτυπη πανελλήνια κουβέντα που άνοιξε με θέμα τον εκφοβισμό και τη διαφορετικότητα. Τι κουβέντα δηλαδή, για σπονδές στην ουτοπία μιλάμε. Δείξτε μου μια κοινωνία όπου η πυγμή δεν εκλαμβάνεται ως αρετή, όπου η αδυναμία που εκπορεύεται από την οιασδήποτε μορφής διαφορετικότητα δεν γίνεται έστω αφορμή, αν όχι αιτία, για bullying.

Στην απλωσιά του Ιντερνετ, οι κακοφορμισμένοι φαύλοι κύκλοι των κοινωνικών συμβάσεών μας αναδεικνύουν σε όλο τους το μεγαλείο τα αδιέξοδα των υποτιθέμενων καλών μας προθέσεων, της ηθικής μας, του κοινού περί δικαίου αισθήματός μας, ακόμη και των εθίμων μας. Στο μίσος και τον τραμπουκισμό που οδήγησαν τον Βαγγέλη στον πιο οδυνηρό θάνατο από το ίδιο του το χέρι, οι μετά θάνατον άγνωστοι φίλοι του απαντούν, αυτόκλητα, με μίσος και τραμπουκισμό. Στη στοχοποίηση με στοχοποίηση. Στον τσαμπουκά με τσαμπουκά. Στο «ψόφα» με «ψόφα». Και στην κηδεία του 20χρονου παιδιού που με μια μαχαιριά στον δεξιό καρπό του μας έδειξε ότι η εξάσκηση της λεβεντιάς μπορεί να είναι θανατηφόρα, οι μπαλοθιές τίμησαν το κρητικό λεβεντοέθιμο. Ενώ, εις μνήμην του Γιακουμάκη, εξαγριωμένοι κάτοικοι των Ιωαννίνων έσπασαν την πόρτα της Κτηνοτροφικής Σχολής και εισέβαλαν αλαλάζοντες.

Από την άλλη, η ισοπέδωση των εννοιών και η τηλεοπτική κατανάλωσή τους έκαναν το bullying το αγαπημένο πρόσημο της σόουμπιζ. Σε πρεμιέρες, επιδείξεις, λοιπές εκδηλώσεις αλλά και στους καναπέδες των μεσημεριανοπρωινάδικων, κάθε αστέρας ή αστερίσκος που σέβεται τον εαυτό του θεωρεί καθήκον του να αναπτύξει σε πλήρη ασυναρτησία και με την αυθάδεια του αδαούς τις απόψεις του περί εκφοβισμού και κακοποίησης. Δαιμονοποιώντας έτσι συλλήβδην τις παιδικές αταξίες και τους ανταγωνισμούς και αποδυναμώνοντας αυτή καθαυτή την πράξη του bullying. Eνώ εκείνος την ίδια στιγμή κακοποιεί βάναυσα την ελληνική γλώσσα – αν με την καριέρα του πριν δεν έχει κακοποιήσει κατά συρροήν το θέατρο, τη μουσική, τον πολιτισμό γενικότερα.

Τι θα μείνει λοιπόν από αυτή την ιστορία πέρα από την τραγικότητα ενός τάφου με χαραγμένο πάνω το αδυσώπητο «ετών 20»; Το συνειδητοποίησα παρακολουθώντας τις διαδικτυακές κόντρες περί κανονικότητας και τη σπουδή του οικείου περιβάλλοντος να διαβεβαιώσει ότι το παιδί ήταν «νορμάλ». Ο Βαγγέλης ανέδειξε μια «μη κανονικότητα», εξαιρετική και πολύτιμη. Αυτή πρέπει όλοι εμείς να κρατήσουμε, να διαφυλάξουμε, να αναδείξουμε. Γιατί από αυτή θα ωφεληθούμε. Σε έναν κόσμο όπου η δύναμη είναι η βασική προϋπόθεση του ηρωισμού, ήρωα μπορούν να σε κάνουν οι αδυναμίες σου.