Εκρηκτικοί, εργατικοί και πνευματώδεις

Την ώρα του αγώνα, όταν οι σφυγμοί πιάνουν συχνά κόκκινο, γίνεται ένα στριπτίζ συμπεριφοράς για κάθε προπονητή. Και για να είμαστε ακριβείς, οι διαφορετικοί τύποι προπονητών υπάρχουν και κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, όταν χτίζεται το αγωνιστικό προφίλ μιας ομάδας.

Ποιοι είναι, λοιπόν, οι δουλευταράδες; Ποιοι κοιτούν τα εικονίσματα και κάνουν προσευχές; Υπάρχουν αυτοί που θεωρούνται μετρ στο κοουτσάρισμα και άλλοι παίρνουν άριστα στη διαχείριση των αγώνων και λογίζονται ως μάγοι των αλλαγών; Και ακόμη, έχουμε να κάνουμε με σοφούς την ώρα που καίει η μπάλα ή μήπως αναφερόμαστε σε ορισμένους που δείχνουν λες και αποφοίτησαν από ανώτερη σχολή επικοινωνίας;

Ο Περέιρα, ως new entry στο εγχώριο ποδοσφαιρικό οικοσύστημα, μας συστήθηκε ως πρώην τεχνικός που δούλεψε στη Σαουδική Αραβία. Απόφοιτος της πορτογαλικής σχολής, δίνει έμφαση στην τακτική θεώρηση των πραγμάτων, αλλά συνάμα μοιάζει άκρως μεσογειακός τύπος.

Με την κακή έννοια του όρου. Γιατί η πίεση που νιώθει προκειμένου να φέρει το αποτέλεσμα ώρες ώρες τον βγάζει από τα ρούχα του, κάνει χειρονομίες και ισοδυναμεί με βόμβα στον αγωνιστικό χώρο. Το γνώριζαν αρκετοί όταν προέκυψε η πρόσληψή του από τον Ολυμπιακό, αλλά εδώ πλέον μιλάμε για φαινόμενο. Είναι ο τεχνικός με τη μεγαλύτερη νευρικότητα την ώρα των αγώνων. Ενας μικρός Μουρίνιο, γιατί και ο διάσημος συμπατριώτης του επιδιώκει να προκαλεί, λες και τρέφεται από αυτή τη δημόσια αντιπαράθεση με τον κόσμο! Το δίδυμο των Αναστασιάδη – Κωστένογλου θα μπορούσε να κάνει θεωρία σε μοναστήρι. Ο νυν κόουτς του ΠΑΟΚ έχει εμμονές με τις αναφορές στην Παναγία και τη βοήθειά της, ενώ ουδείς λησμονεί πως ακόμη και προτού αναλάβει ομάδα συνηθίζει να συμβουλεύεται τον πνευματικό του. Αντίστοιχα, ο συνεργάτης τού Μαρκαριάν στον πάγκο της Εθνικής ονομάζεται και «πατήρ», με την έννοια πως πιστεύει πολύ στα θεία. Πρόκειται για τους «πατερούληδες» των αποδυτηρίων.

Στο παρελθόν, όταν ο Ντούσαν Μπάγεβιτς ήταν ακόμη στους πάγκους ομάδων, ουδείς θα τον ψήφιζε ως κορυφαίο την ώρα της διαχείρισης αγώνα. Στον αντίποδα, άπαντες τον παραδέχονταν για τον τρόπο που προετοίμαζε τις (εκάστοτε) ομάδες του. Θα λέγαμε πως ήταν άριστος στον τομέα της πειθαρχίας (στα καλά του), ενώ το πρόγραμμα ήταν ρολόι από τη Δευτέρα μέχρι και την Παρασκευή. Καμιά αλλαγή, τίποτα που να χαλά τη μονοτονία. Αυτό δημιουργεί συνθήκες ηρεμίας, ένα κλίμα οικογένειας και ομοιογένειας που έβγαινε και στους αγώνες. Φυσικά, θα ήταν άτοπο να υποστηρίξει κάποιος πως τις αλλαγές τη χρυσή εποχή της ΑΕΚ τις έκανε ο Ραβούσης – άλλωστε όλοι κρίνονται από την πορεία και τη διάρκειά τους στον χώρο.

Ο Τραϊανός Δέλλας, πάλι, μπορεί να έχει την ταμπέλα ενός σύγχρονου προπονητή. Είναι δίκαιος με όλους. Φροντίζει να έχει οικογενειακό κλίμα και ευχαριστημένους όλους τους παίκτες του. Κοιτά την επιμόρφωσή του διαρκώς, εν αντιθέσει με τον Ντούσκο που ακολουθούσε μια πετυχημένη συνταγή. Ο Δέλλας κάνει και ομιλίες, προσεγγίζει τους πάντες, ενώ παρουσιάζει και βίντεο στους παίκτες (όπως αυτό με τη μουσική από την ταινία «Μονομάχος» πριν από το πρώτο ματς Κυπέλλου στο Γ. Καραϊσκάκης ή ένα με τον Σταλόνε), θέλοντας να ξεσηκώσει την ομάδα του. Ποντάρει στο θυμικό των ποδοσφαιριστών του και θέλει να τους γαλουχήσει με τις ιδέες και την ιστορία της ΑΕΚ. Δάσκαλος σε αυτό το κομμάτι.