[Κραυγές και ψίθυροι] Κάτι μου θυμίζεις

Τον βλέπω από χθες. Που αθωώθηκε από τα δικαστήρια και θέλει να επιστρέψει στην πολιτική. Εννοώ τον Μπερλουσκόνι. Και, σε πρώτη φάση, σκέφτομαι ότι όσο και να έχουμε κακοπάθει, εμείς οι Ελληνες, από τους πολιτικούς μας, τέτοια εκτροπή προσωπικότητας και ψυχισμού που λες και έχει δραπετεύσει από ταινία του Μελ Μπρουκς  (συμφωνεί και ο εισαγγελέας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όμως άλλα οι δικαστές εκέλευσαν) δεν έχουμε δει στο τιμόνι της χώρας.

Είναι όμως και η εκτροπή της εμφάνισης. Ο 78χρονος πολιτικός έχει μεταμορφωθεί από τις πλαστικές και τις προσθετικές σε ένα κράμα μίστερ Σποκ και ντεπασέ ελληνίδας μπουζουκοτραγουδίστριας. Το θέαμα πλέον έχει περάσει στον χώρο του θλιβερού. Για να συναντήσει έναν πάλαι ποτέ μύθο που σιγά-σιγά μεταμορφώνεται σε γυναίκα. Στον Μαραντόνα αναφέρομαι έτσι όπως τον είδα σε φωτογραφίες. Φουσκωμένα χείλη και μάγουλα, πρησμένα μάτια, κορακίσιες μπούκλες, φτυστός ημέτερη πρώην ενζενί και νυν γεροντομπεμπέκα. Και οι δύο μοιάζουν με θύματα ενός ιδιότυπου δόκτορα Μένγκελε.

Αναρωτιέμαι από ποιο σημείο και μετά, ειδικά για τους άνδρες, το ευλογημένο και από τη λογοτεχνία κυνήγι των νιάτων γενικώς γίνεται τραγική φάρσα. Και θυμάμαι τον Κώστα Αρζόγλου όταν πριν από χρόνια ήταν κριτής σε ένα τηλεοπτικό ριάλιτι ταλέντων. «Ζηλεύετε τα νιάτα» του είπε ο νεαρός διαγωνιζόμενος ύστερα από μια κριτική που τον αμφισβητούσε. «Εχετε δίκιο» του απάντησε. «Ζηλεύω τα νιάτα. Τα δικά μου, όμως!». Ισως μόνο όταν ζηλεύεις τα δικά σου νιάτα δεν τα γελοιοποιείς περιφέροντάς τα παραμορφωμένα.