Μετά την αθώωση θέλει να επιστρέψει στην πρώτη γραμμή

Αν ο Χουντίνι θεωρούνταν μετρ των αποδράσεων, αυτός θεωρούνταν μετρ των πολιτικών επιστροφών. Και αυτό ακριβώς δήλωσε πως σκοπεύει να κάνει, να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο, αφού συμπλήρωσε τον έναν χρόνο κοινωνικής εργασίας που του είχε επιβληθεί μετά την καταδίκη του για διαφθορά – και κυρίως αφού αθωώθηκε τελεσίδικα από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας για το διαβόητο Ρούμπιγκεϊτ. Αλλά αυτή τη φορά, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι έχει λίγες ελπίδες να τα καταφέρει.

Ως μια όμορφη ημέρα για την πολιτική, τη δικαιοσύνη και την ευνομία περιέγραψε ο τρεις φορές πρωθυπουργός της Ιταλίας την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, αργά το βράδυ της Τρίτης, να τον απαλλάξει οριστικά από την κατηγορία της συνέργειας σε προαγωγή ανηλίκων στην πορνεία και της κατάχρησης εξουσίας, επικυρώνοντας την ετυμηγορία του Εφετείου τον περασμένο Ιούλιο. Αρχικά, το 2013, ο Μπερλουσκόνι είχε καταδικαστεί σε επταετή φυλάκιση για την υπόθεση που έκανε γνωστά σε ολόκληρο τον κόσμο τα «πάρτι μπούνγκα-μπούνγκα». Αλλά το Εφετείο και τώρα το Ανώτατο Δικαστήριο έκριναν ότι δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν πως γνώριζε ότι η Μαροκινή Καρίμα ελ Μαχρούγκ, ή Ρούμπι η Καρδιοκατακτήτρια, ήταν ανήλικη την περίοδο κατά την οποία άρχισε, για να το πούμε κομψά, να συναναστρέφεται μαζί της.

«Η απόφαση πήρε ένα βάρος από την καρδιά μου» δήλωσε ο (πρώην, ο τίτλος του έχει αφαιρεθεί) Καβαλιέρε. «Νιώθω χαρά αναμφισβήτητα, νιώθω όμως και θλίψη όταν σκέπτομαι πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί τα πράγματα αν δεν είχα πέσει θύμα αυτής της φρικτής παρωδίας» πρόσθεσε. Σε κάθε περίπτωση, επισήμανε, «επιστρέφω στο πεδίο με τη Φόρτσα Ιτάλια». Οι υποστηρικτές του ελπίζουν πράγματι ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει την αθώωση αυτή, καθώς και την ολοκλήρωση της ποινής του ενός έτους κοινωνικής εργασίας που του είχε επιβληθεί από άλλο δικαστήριο για διαφθορά, ως εφαλτήριο προκειμένου να αναζωογονήσει το κόμμα που ίδρυσε πριν από δύο δεκαετίες και την Κεντροδεξιά γενικότερα. Κάποιοι ελπίζουν μάλιστα ότι μπορεί να καταφέρει να ανακτήσει και το δικαίωμα του εκλέγεσθαι (και αυτό του έχει αφαιρεθεί), προσφεύγοντας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. «Ανάσταση δεν υπάρχει μόνο στη θρησκεία, υπάρχει και στην πολιτική» δήλωσε ο Ρενάτο Μπρουνέτα, βουλευτής της Φόρτσα Ιτάλια. «Είναι ένας 79χρονος γεμάτος ζωή που έχει κάνει τα πάντα στη ζωή του – έχει χτίσει πόλεις, έχει φέρει επανάσταση στον χώρο των μίντια, έχει διατελέσει πρωθυπουργός για εννέα χρόνια και έχει συμμετάσχει σε αναρίθμητες διεθνείς συνόδους, οπότε γιατί όχι;».

Οπως επισημαίνουν ωστόσο οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», οι περισσότεροι πιστεύουν πως κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο στους ιταλικούς πολιτικούς κύκλους, όπως επίσης και ανεπιθύμητο. Από τότε που ο Μπερλουσκόνι αναγκάστηκε να παραιτηθεί από πρωθυπουργός, στην κορύφωση της κρίσης χρέους της ευρωζώνης τον Νοέμβριο του 2011, τα ποσοστά στήριξης της Φόρτσα Ιτάλια έχουν μειωθεί σχεδόν στο μισό, από 25% στο 13%. Σύμμαχοι-κλειδιά απειλούν να αποσκιρτήσουν ή έχουν αποσκιρτήσει ήδη. Και ο Μπερλουσκόνι δεν είναι μόνο πολύ λιγότερο δημοφιλής από τον Ματέο Ρέντσι, τον 40χρονο πρωθυπουργό της Ιταλίας, πείθει επίσης σαφώς λιγότερους Ιταλούς από τον Ματέο Σαλβίνι, τον 42χρονο ηγέτη της ξενόφοβης Λέγκας του Βορρά, που προσπαθεί να υποσκελίσει τη Φόρτσα Ιτάλια ως το βασικό δεξιό αντιπολιτευόμενο κόμμα.

Εκτός από όλα αυτά, όμως, ο Μπερλουσκόνι δεν έχει ξεμπερδέψει ούτε με τη δικαιοσύνη. Αρκετές ακόμα δίκες που τον αφορούν προχωρούν αργά στα ιταλικά δικαστήρια. Ισως θα ήταν λοιπόν καλύτερα να επιστρέψει για εθελοντική εργασία στην κλινική της Αγίας Οικογένειας του Τσεζάνο Μποσκόνε, για πάσχοντες από Αλτσχάιμερ, όπου περνούσε υποχρεωτικά τέσσερις ώρες κάθε Παρασκευή από τον περασμένο Μάιο μέχρι την περασμένη εβδομάδα. Το προσωπικό της κλινικής διαβεβαίωσε ότι η συμπεριφορά του ήταν πάντοτε αψεγάδιαστη. Κατά καιρούς έφερνε σοκολάτες και άλλα δώρα στους ηλικιωμένους ασθενείς. Τα Χριστούγεννα μάλιστα τους έκανε έκπληξη παίζοντας πιάνο και τραγουδώντας -μεταξύ άλλων και ενός τουλάχιστον τραγουδιού της Εντίτ Πιαφ στα γαλλικά. Και ο ίδιος χαρακτήρισε την εμπειρία του αυτή «συγκινητική».