[Εναλλακτικά] Tρομοκρατία είναι τα τακούνια

Σαν δύο τρένα που αντάμωσαν το βράδυ της περασμένης Τετάρτης, η εικόνα της επισφάλειας και η εικόνα της μετεξεταστέας pop εικόνας μπήκαν στο ίδιο κάδρο για καμιά ώρα. Βράδυ, έξω από το Εναστρον της Πειραιώς, σε λίγο θα ξεκινούσε ο ελληνικός τελικός της Γιουροβίζιον και εδώ δεν στριμώχνονταν μόνο οι ανθυποκοσμικοί και οι πιτσιρικάδες φανατικοί του θεσμού. Για τρίτη χρονιά εδώ ήταν με τα πανό τους και οι απολυμένοι των δισκοπωλείων Metropolis – ο ένας εκ των συνδιοργανωτών της βραδιάς είναι το πρώην αφεντικό τους. Kαι μαζί τους μερικοί ακόμη απολυμένοι από εταιρείες που χορηγούν το γνωστό τηλεπανηγύρι που γίνεται ακόμη και επί ημερών ΣΥΡΙΖΑ υπό την επιστασία της ΝΕΡΙΤ.

Η έξω διαμαρτυρία όμως δεν είχε μόνο στοιχεία οικονομισμού για τα απλήρωτα δεδουλευμένα των απολυμένων αλλά έβαζε και ευρύτερα θέματα αισθητικής τάξης με συνθήματα κατά του λαϊφστάιλ. «Τρομοκρατία είναι τακούνια να φοράς» φώναζε η κοπέλα δίπλα μου και σε απόσταση αναπνοής από την ουρά των κλαρινογαμπρών και των κοριτσιών που έμπαιναν στο μαγαζί.

Ο απλοϊκός συλλογισμός θα μιλούσε για τις «δύο Ελλάδες» που ήρθαν για λίγο αντιμέτωπες. Η Ελλάδα της ντουντούκας και η απολιτίκ Ελλάδα. Ο πιο προσεκτικός όμως θα σημείωνε πως τα παιδιά που κρατούσαν πανό έξω από το νυχτερινό κέντρο και τα παιδιά που συνέρρεαν μέσα μοιράζονται την ίδια επισφάλεια των ημερών, όσο κι αν οι έξω έχουν κάνει ένα βήμα παραπέρα στη συνείδησή τους. Μια νεολαία που μετεωρίζεται στο «σπιράλ» του Μνημονίου, που τείνει να γίνει μόνιμη (δυστυχώς) συνθήκη. Μια νεολαία που νιώθει εντελώς ξένη στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, κοιμάται ακόμη στο παιδικό της δωμάτιο και μοιάζει ανήμπορη να αναπαραγάγει τους υλικούς όρους που παρέλαβε από την προηγούμενη γενιά. Μια νεολαία κατακερματισμένη στα συντρίμμια ενός κοινωνικού ιστού που ζει από μια σύνταξη γιαγιάς και φλερτάρει στο εκκρεμές του θυμού, του κοινωνικού αυτοματισμού και της ματαίωσης.

Μια νεολαία, θα προσέθετα, που σήμερα βλέπει το τρένο της ποσοτικής χαλάρωσης του Ντράγκι να περνά, ίσως στην πιο μεταιχμιακή στιγμή για τη χώρα. Και που 60 χρόνια από την πρώτη Γιουροβίζιον – που με τα χρόνια συνέτεινε στην ώσμωση της pop πτέρυγας του πολιτισμού της Γηραιάς Ηπείρου – βρήκε μία ακόμη αφορμή για να σταθεί σε δύο όχθες το βράδυ στην Πειραιώς. Με το ίδιο ποτάμι επισφάλειας, όμως, να της βρέχει τα πόδια.