[Γεωπολιτικά] Οι ελέφαντες και το ποντίκι

Περισπώμενη από τις δικές της παροξυνόμενες παθογένειες η Αθήνα μάλλον δεν έγινε άμεσα κοινωνός κάποιων κρισίμων υποτροπών της κυπριακής οδοιπορίας. Που πέραν των αδυσώπητων πειρατικών παρεμβάσεων της Τουρκίας, αντιμετωπίζει αίφνης και προδήλως επικίνδυνες τριβές, με βασικά κέντρα ισχύος και αποφάσεων. Πρωταρχικά με το Λονδίνο. Κι από κοντά με την Ουάσιγκτον. Σε βαθμό που να δημιουργούνται σοβαρά ζητήματα, τα οποία και συνεπιδρούν ήδη αρνητικά στις εξελίξεις. Και υπό το φως αυτών των δεδομένων:

1. Η μεν Λευκωσία είναι – όχι αδικαιολόγητα – ενοχλημένη από την έως και «ποντιοπιλατική» συμπεριφορά αυτών ειδικά των δυτικών κέντρων (αλλά και της ΕΕ σε σχέση με τις επιδρομικές πρακτικές της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ)

2. Οι δε Αμερικανοί και Αγγλοι (αλλά και άλλοι του ατλαντικού συμμαχικού τόξου) δυσανασχετούν έντονα και αντιδρούν ανοικτά στη ρωσοκυπριακή προσέγγιση, που τείνει να προσλάβει χαρακτήρα ζωτικής στρατηγικής ζεύξεως. Με ήδη προσυπογεγραμμένες συμφωνίες παροχής «ειδικών αεροναυτικών διευκολύνσεων» στον κυπριακό χώρο. Ανάλογα με τις εξελίξεις και τις ανάγκες που θ’ αναγκάσουν τη Μόσχα να τις ζητήσει. Οπόταν και θα τις έχει. Πράγμα που υπό τις περιστάσεις που ο καθένας αντιλαμβάνεται, προκαλεί άμεσα τα βρετανικά και τα αμερικανικά αντανακλαστικά.

Κι ενώ μπορεί από πλευράς της η Λευκωσία να έχει δίκαιο (κι ενώ μπορεί να διαχειρίζεται με στρατηγική ευελιξία τις αναγκαιότητες που ανακύπτουν τόσο για τους εξ ανατολών φίλους όσο και για τους εταίρους) εντούτοις: σε συνθήκες ανατασσόμενης αντιπαραθέσεως – λόγω κυρίως της κρίσεως με την Ουκρανία – και τη στιγμή που η νατοϊκή Δύση κλιμακώνει στρατηγικές κυρώσεων εις βάρος της Μόσχας, οτιδήποτε στηρίζει την τελευταία εν πολλοίς αποβαίνει casus belli για την πρώτη. Κι αυτό: Σ’ αυτή μεν τη φάση μεταφράζεται σε ρηματικές βολές, εν είδει προειδοποιητικών σημάτων. Ευκρινών. Και άκρως απειλητικών. Σε περίπτωση όμως που τα πράγματα δεν εξομαλυνθούν, αλλ’ αντιθέτως υποτραπούν, αυτομάτως θα λειτουργήσουν απευκταίες διεργασίες και θα υπάρξουν επώδυνα παράγωγα. Τα οποία και θα αισθανθεί πρωταρχικά το ανίσχυρο σκέλος της ανισοσθένειας. Που εν προκειμένω είναι η Κύπρος.

Λειτουργεί – και το είχαμε προειδοποιητικώς προ μόλις δύο εβδομάδων επισημάνει από αυτές τις στήλες – η κλασική διαδικασία της συγκρούσεως των ελεφάντων. Στα πόδια των οποίων μόνον απρονοήτως (ή αφελώς) κάποια ποντίκια μπορεί να εμπλακούν με τα δικά τους παιχνίδια. Θα τσαλαπατηθούν! Με βεβαιότητα. Και βαναύσως. Χωρίς κανένας να τα λυπηθεί. Ακόμη και αν φαινομενικά θα τα οικτίρει. Οχι για ό,τι έστω και λογικώς πράττουν, αλλά για ό,τι δεν κατάφεραν (ακόμη κι εν τω δικαίω τους) ν’ αποφύγουν. Είναι θέμα επιλογών και κρίσεως πραγματισμού. Εκεί που έωλοι (διαχρονικώς) ιστορικοί νόμοι λειτουργούν. Χωρίς την πολυτέλεια της κοινής λογικής, αλλά με αδυσώπητες δυναμικές ερπυστριοφόρου υπολογισμού. Που δεν ενδιαφέρεται ποιος ή τι (και γιατί) βρίσκεται στην ευθεία των επιλογών του. Ούτε και τι θα υποστεί. Κι άλλωστε πλουσίαν έχομεν πείραν.

Το πρώτο που μπορεί και πρέπει να επισημανθεί εν προκειμένω είναι το γεγονός ότι: Γίνεται ήδη αρκούντως αισθητή, όχι απλώς η ανοχή (κυρίως των συνεγγυητών της Κυπριακής Δημοκρατίας Αγγλων) όσον αφορά τις τουρκικές πειρατικές παρεμβάσεις, αλλά και η ευρύτερη αντιστήριξη των θέσεων της Αγκυρας στο Κυπριακό. Αρχής γενομένης με συνηγορία του Λονδίνου υπέρ του λεγόμενου «απευθείας εμπορίου με τους Τουρκοκυπρίους».

Ο εστί μεθερμηνευόμενον: Κατ’ ανοχήν αναγνώριση του ψευδοκράτους! Που οδεύει ευθέως προς «ταϊβανοποίηση». Δηλαδή σε κατάσταση «μη αναγνωρισμένου κράτους». Από την εκείνην δηλαδή του παρανόμου (με βούλα του Συμβουλίου Ασφαλείας) μορφώματος. Που για την Αγκυρα συνιστά το κρίσιμο στρατηγικό προγεφύρωμα για τα περαιτέρω. Στοχεύοντας στον έλεγχο της σύνολης γεωγραφίας, που ήδη αποβαίνει νέο Ελντοράντο υποθαλάσσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και υδρογονανθράκων γενικότερα. Στα οποία, παρεμπιπτόντως, η Μόσχα θέλει και προάγει θέση βασικού παίκτη.

Ο Ανθος Λυκαύγης είναι δημοσιογράφος – πολιτικός αναλυτής