[Κραυγές και ψίθυροι] Για καθαρό σκοπό

Φρακάρισε πάλι η ειδησεογραφία από τα συνωθούμενα νέα. Ο παιδεραστής που κυκλοφορούσε ελεύθερος, τα κολατσιά της ΔΕΗ, το ασαφές κοινοβουλευτικό άρωμα στην υπόθεση του Βαγγέλη, η «εντολή Πανούση» που δεν ήταν του Πανούση… Αναζητώντας το σημερινό μου θέμα, αναδύονταν εντός μου εκείνο το αμήχανα καταλυτικό «Πού να σου εξηγώ» που ο Διονύσης Σαββόπουλος στο τραγούδι του για τον Κοεμτζή αποδίδει στον Μπιθικώτση. Ωσπου το μάτι μου έπεσε σε μια δεύτερης σειράς είδηση. Δυόμισι χιλιάδες μαθητές κατέκλυσαν την Τρίπολη στη μεγαλύτερη διαδήλωση που έχει γίνει στην πόλη τα τελευταία δέκα, τουλάχιστον, χρόνια για να διαμαρτυρηθούν για τα σκουπίδια που παραμένουν στους δρόμους εδώ και τρεις μήνες.

Η αποκομιδή των σκουπιδιών είναι ένα σοβαρό θέμα για πολλές περιοχές της Ελλάδας. Που αρχίζει και βρωμάει όμως όταν ξεχειλίζει ο κάδος. Τότε δημιουργεί έκτροπα, νομιμοποιεί Κερατέες, αποσταθεροποιεί κυβερνήσεις. Μόνο που το διακύβευμα είναι τίνος τα σκουπίδια είναι καλύτερα. Ή χειρότερα. Αλλά τα σκουπίδια είναι σκουπίδια απ’ όπου κι αν προέρχονται. Και δεν θυμάμαι άλλη περίπτωση που σύσσωμη σχεδόν η νεολαία μιας πόλης να έχει κατεβεί στους δρόμους για ένα τόσο ξεκάθαρο και χωρίς ιδεολογική ερμηνεία αυτονόητο. Τα παιδιά στην Τρίπολη δεν διαμαρτυρήθηκαν απλώς υπέρ της δημόσιας υγείας αλλά και υπέρ ενός στοιχειώδους πολιτισμού. Αυτόν που διδάχθηκαν και διδαχθήκαμε από το νηπιαγωγείο. Τότε που μας μάθαιναν ότι η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά. Και επειδή την άλλη μισή την έχουμε απολέσει μάλλον διά παντός, ας προστατέψουμε τουλάχιστον τούτη.