[Διαστάσεις] Η Φρόνησις πώς τον εγέλα
![[Διαστάσεις] Η Φρόνησις πώς τον εγέλα](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
2 λεπτά
Μια ιταλική εφημερίδα παρομοίασε πρόσφατα τον Μάριο Ντράγκι με τον Αλεξάντερ Χάμιλτον, τον υπουργό Οικονομικών του Τζορτζ Ουάσιγκτον και αρχιτέκτονα του σύγχρονου αμερικανικού οικονομικού συστήματος. Ο Χάμιλτον πίστευε ότι τα χρέη των αμερικανικών πολιτειών αποτελούσαν και χρέη της Ομοσπονδίας. Και κατάφερε να πείσει τον πρόεδρό του ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έπρεπε να τα επωμιστεί. Η Καλιφόρνια δεν φοβάται, έτσι σήμερα, τη χρεοκοπία: τα προβλήματά της απορροφώνται από την Ουάσιγκτον.
Προς την ίδια κατεύθυνση κινείται και ο διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που παρουσιάζει σήμερα στη Λευκωσία λεπτομέρειες του πολυαναμενόμενου προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης. Πρόκειται για την αγορά κρατικών και μη ομολόγων ύψους 1,1 τρισ. ευρώ, που θα γίνεται κατά 80% από τις κεντρικές τράπεζες των χωρών-μελών και κατά 20% από την ΕΚΤ. Με άλλα λόγια, παρά τις επιφυλάξεις του Βερολίνου, το ένα πέμπτο των εθνικών χρεών γίνεται πλέον ευρωπαϊκό χρέος. Και αν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης αποτελούν ακόμη ένα μακρινό σχέδιο, για το οποίο υπάρχουν ισχυρές αντιστάσεις, όλοι γνωρίζουν ότι η εναλλακτική λύση είναι η διάλυση της Ευρώπης.
Σε ένα άρθρο που έγραψε πριν από πέντε ακριβώς χρόνια στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» με τον τίτλο «Η Ελλάδα, η Ευρώπη και ο Αλεξάντερ Χάμιλτον», ο Ρότζερ Κόεν εξέφραζε τη βεβαιότητα ότι η μικρή Ελλάδα δεν θα αφηνόταν στην τύχη της. Προσέθετε όμως ότι οι Ελληνες πρέπει να αποχαιρετήσουν την Ελλάδα των απολαύσεων που αποτύπωσε ο Καβάφης στο ποίημά του «Ενας Γέρος»: «Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα/ και πώς την εμπιστεύονταν πάντα – τι τρέλλα! – / την ψεύτρα που έλεγε/ “Αύριο. Εχεις πολύν καιρό”».
Η Ελλάδα δεν έχει πια καθόλου καιρό. Οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά της είναι ουσιαστικά δύο. Ο ένας είναι να συνεργαστεί με τους εταίρους της, ώστε να μπορέσει μετά το καλοκαίρι να επωφεληθεί και από το πρόγραμμα του Ευρωπαίου Αλεξάντερ Χάμιλτον. Ο άλλος είναι να προκαλέσει τον τελευταίο σε μονομαχία, όπως είχε κάνει επιτυχώς πριν από δύο αιώνες ο τότε αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Το κακό είναι όμως ότι κανείς δεν θα της δώσει σφαίρες.














