Οι άλλες ταινίες

Η αληθινή τραγωδία

«Τιμπουκτού»: Λίγες ταινίες διαχειρίζονται με τόση λεπτότητα ζητήματα που άπτονται της ανθρώπινης τραγωδίας. Καμβάς της δραματουργίας εδώ η κατάληψη της εξουσίας από τους φανατικούς ισλαμιστές, με τον θάνατο μιας αγελάδας να αποτελεί το καταλυτικό συμβάν που οδηγεί σε ένα έγκλημα. Δηλώνω εξαρχής πως δεν ενοχλήθηκα στιγμή από τον φαινομενικό σεναριακό μανιχαϊσμό: αυτά αφορούν τους δυτικούς αναλυτές, που με τη σειρά τους δείχνουν να εστιάζουν μόνο στους επίσης δυτικούς ομήρους των τζιχαντιστών, ξεχνώντας το δράμα των ντόπιων που μένει, αναπόφευκτα, στην αφάνεια. Ο λυρισμός του «Τιμπουκτού» πρέπει πρώτα να γίνει βίωμα για να ξεκινήσει μια κάποια κουβέντα. Βαθμοί: 7

Για τη μόρφωση

«Στον δρόμο για το σχολείο»: Τέσσερις μικροί ήρωες. Στην Κένυα, στην Αργεντινή, στο Μαρόκο και στην Ινδία. Ο Τζάκσον περπατά 15 χιλιόμετρα κάθε μέρα, κινούμενος ανάμεσα σε άγρια ζώα. Ο Καρλίτο ιππεύει άλλα 18 χιλιόμετρα καθημερινά, παρέα με την αδελφή του. Η Σαχίρα σκαρφαλώνει σε ορεινά μονοπάτια που καθιστούν την πορεία της μια μικρή Οδύσσεια. Και ο Σάμιουελ έχει να διανύσει μόλις τέσσερα χιλιόμετρα, αλλά σε αναπηρικό καροτσάκι που τα δύο μικρότερα αδέλφια του σπρώχνουν κάθε μέρα. Το θέαμα είναι προφανώς άμεσο και συγκινητικό: δεν έχουμε άλλωστε να κάνουμε με προϊόν μυθοπλασίας, αλλά με ντοκιμαντέρ. Βαθμοί: 6

Η έκπληξη

«Εγκλημα ψάχνει άλλοθι»: Διάσημος πιανίστας ζητεί βοήθεια από την πιο φανατική θαυμάστριά του, προκειμένου να καλύψει ένα έγκλημα. Η Ζαν Αρί πατά στην παράδοση του γαλλικού μυστηρίου για να αναπτύξει εντέλει μια προβληματική πάνω στα διαπροσωπικά πάθη, και το κάνει υπηρετώντας ταυτόχρονα ένα καλογραμμένο σενάριο που «παίζει» τον θεατή στα δάχτυλα, όπου τη μια επιζητούμε τη σύλληψη των πρωταγωνιστών και την άλλη τη διαφυγή τους. Βαθμοί: 6

Νέα Υόρκη του 1981

«Στα χρόνια της βίας»: Ετοιμος να αναλάβει με ζέση την επιχείρηση πετρελαίου θέρμανσης που του άφησε ο μαφιόζος πατέρας του, ο Οσκαρ Αϊζαακ είναι απολύτως πειστικός σε αυτό το γκανγκστερικό δράμα χαρακτήρων που σκηνοθέτησε με παλιομοδίτικη αιχμή ο Τζ. Σ. Τσάντορ – με τον βασικό κορμό της δράσης να παραμένει άσφαιρος, μέχρι το δυνατό, αν και κάπως προφανές στις σημάνσεις του, φινάλε. Επίσης με Τζέσικα Τσαστέιν.

Μισοψημένο έπος

«Η μαχαιριά»: Ενα μεγαλεπήβολο φιλμ με αφετηρία τη γενοκτονία των Αρμενίων. Ηρωας ο σιδεράς Ναζαρέτ που βρίσκεται, άφωνος έπειτα από ένα επιδερμικό τραύμα, να αναζητεί τις χαμένες κόρες του στα πέρατα του κόσμου. Από τη μια θες να επαινέσεις τον Φατίχ Ακίν και για το θέμα αλλά και για τη φιλοδοξία της ανασύστασης μιας γραφής που παραπέμπει στον Ηλία Καζάν. Το πρόβλημα προκύπτει ακριβώς από το ότι ο Ακίν, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι Καζάν. Βαθμοί: 5

Ενα πρώτο βήμα

«Μητριαρχία»: Για εξήντα ημέρες ο Νίκος Κορνήλιος κινηματογραφούσε τις ιστορίες 60 γυναικών που ζουν σε ένα καταφύγιο προς κατεδάφιση. Υπό την απειλή αυτή (που είναι διαρκώς αισθητή) οι συγκρούσεις αποκτούν μια ξεχωριστή δυναμική, ενώ η ταινία, μετέωρη ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και στη μυθοπλασία, αποτελεί παράλληλα και την αφετηρία ενός διαλόγου που πιθανότατα και να μην έχει επαναληφθεί, με τέτοια σαφήνεια, στο νέο ελληνικό σινεμά.       Βαθµοί: 5

Απάτες με στυλ

«Focus»: Ο Γουίλ Σμιθ διδάσκει στην πεντάμορφη Μάργκο Ρόμπι (η οποία εμφανίζεται και με μπικίνι κάποια στιγμή, μοιράζοντας εμφράγματα) την ευγενή τέχνη της εξαπάτησης. Το θέμα είναι πόσο διατεθειμένοι είστε να αφεθείτε στα χέρια δύο σκηνοθετών (Γκλεν Φικάρα και Τζον Ρέκουα) που μοναδική τους πρόθεση είναι να σας διασκεδάσουν με ένα φωτογενές, πλην ελαχίστως αξιομνημόνευτο θέαμα. Τι ρωτάω, ε;      Βαθµοί: 4

Ξεψυχισμένο

«Οχθες»: Φαντάρος που υπηρετεί στα σύνορα αποφασίζει να αλλάξει στρατόπεδο, σοκαρισμένος από τη βαρβαρότητας της συνθήκης – αλλά και παρακινούμενος από τον έρωτα. Μοναδική η ικανότητα του Πάνου Καρκανεβάτου να φιλμογραφεί την ελληνική γη αλλά εδώ, στην πιο αδύναμη και άνευρη στιγμή του, μας έλειψε ακόμη και αυτό.      Βαθµοί: 4