[Θεωρείο] Η ηδονή του χαστουκιού

Η προσαρμογή στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα δεν είναι εύκολο πράγμα. Μας το υπενθυμίζει, με τον τρόπο της, η χθεσινή καταδίκη της Γαλλίας από το Συμβούλιο της Ευρώπης επειδή το γαλλικό δίκαιο «δεν προβλέπει σαφώς και ρητώς την απαγόρευση της σωματικής τιμωρίας». Υποψήφια θύματα αυτής της αβλεψίας δεν είναι ασφαλώς οι ενήλικοι, αλλά τα παιδιά. Οπως επισημαίνεται στην απόφαση, οι Γάλλοι παραβιάζουν το άρθρο 17 της Ευρωπαϊκής Χάρτας των Κοινωνικών Δικαιωμάτων που αναφέρει ότι τα κράτη-μέλη «οφείλουν να προστατεύουν τα παιδιά από την αμέλεια, τη βία και την εκμετάλλευση».  

Η καταδίκη από το Συμβούλιο της Ευρώπης, δηλαδή τον ευρωπαϊκό οργανισμό στον οποίο έχει ανατεθεί η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναδεικνύει στη Γαλλία μια αντίφαση και ένα πρόβλημα. Η αντίφαση, όπως τη διατυπώνει ένας γάλλος γιατρός στη «Μοντ», είναι ότι «σε αυτή τη χώρα απαγορεύεται να δέρνουμε τα ζώα, αλλά επιτρέπεται να δέρνουμε τα παιδιά». Το πρόβλημα είναι ότι 80% των Γάλλων θεωρούν ότι, στο πλαίσιο της σωστής διαπαιδαγώγησης των παιδιών τους, δεν είναι καθόλου κακό να τους ρίχνουν πού και πού και καμιά σφαλιάρα. Δεν είναι, λέει, μόνο ζήτημα σωφρονισμού, αλλά και εξουσίας.  

Το 80% είναι ένα ποσοστό που, αν θες, λες ότι «ο λαός μίλησε». Θα το επικαλεστεί η γαλλική κυβέρνηση για να δώσει μια μάχη μέχρις εσχάτων κατά της υποταγής των μακραίωνων γαλλικών ηθών στις επιταγές του Συμβουλίου της Ευρώπης; Εξαρτάται από τον ρόλο που θα επιλέξει να παίξει. Μπορεί, για παράδειγμα, να παραδοθεί σε μια λογική που, αν και θα στερήσει από τους γάλλους γονείς την ηδονή ενός χαστουκιού και άλλες μικρές χαρές της ζωής, σε βάθος χρόνου θα τους προσφέρει κάποια οφέλη, μεταξύ των οποίων και μια στέρεη θέση στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Η άλλη επιλογή είναι να σέρνεται προς την προσαρμογή και συγχρόνως να καταγγέλλει εκβιασμούς, να βλέπει συνωμοσίες και να κατασκευάζει εχθρούς – να κάνει δηλαδή σαν υστερικό παιδί. Αλλά ο Φρανσουά Ολάντ δεν είναι τέτοιος τύπος. Αν μη τι άλλο, αυτός ξέρει να ελίσσεται.