[Κραυγές και ψίθυροι] Ο Βαγγέλης κι εμείς

Βλέπω εδώ και είκοσι ημέρες το πρόσωπό του στις αναζητήσεις του Alert. Ενα νεαρό παιδί, με κοινή εμφάνιση, η επιτομή του μέσου όρου. Ενας συνηθισμένος άνθρωπος που έγινε ένας συνηθισμένος ήρωας. Γιατί τίποτα δεν είναι πρωτόγνωρο στην ιστορία του 20χρονου Βαγγέλη Γιακουμάκη.

Στις κοινωνίες των ανθρώπων οι αδύναμοι Δαβίδ υπάρχουν μόνο όταν νικάνε τους Γολιάθ. Διαφορετικά τούς μασάει και τούς φτύνει η σύμβαση τού «φέρσου σαν άντρας». Το bullying που έκαναν οι συμφοιτητές του στον Βαγγέλη έχω δει να το κάνουν γονείς στα παιδιά τους. Στην παραλία, για παράδειγμα, όταν η θάλασσα είναι κρύα ή έχει κύματα ή, απλά, το πιτσιρικάκι φοβάται το νερό. Μόνο που λέγεται σκληραγώγηση και (θεωρείται ότι) είναι μέσα στα πλαίσια της αγωγής. Αλλο παράδειγμα! Πατεράδες που σέρνουν με το ζόρι το αγόρι τους στο ποδόσφαιρο από φόβο μη γίνει «ντιντής». Ή γονείς που τιμωρούν το παιδί τους επειδή κάνει πιπί του το βράδυ στο κρεβάτι. Πολύ φοβάμαι ότι και οι «τιμωροί» του Βαγγέλη είναι θύματα ανάλογης διαπαιδαγώγησης. Τα άτομα που ως παιδιά έχουν τιμωρηθεί για τις αδυναμίες τους, μεγαλώνοντας, γίνονται αγωγοί της τιμωρίας για όποιον δεν κατάφερε να ξεπεράσει τις δικές του.

Βαγγέληδες σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν πάρα πολλοί. Και «τιμωροί» τους, ακόμη περισσότεροι. Πριν εκφράσουμε τον αποτροπιασμό μας γι’ αυτήν την ιστορία, λοιπόν, ας αναρωτηθούμε πόσο έχουμε συμβάλει σε τούτο το ιδιότυπο παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι ανάγοντας, εμμέσως πλην σαφώς, την μπραβούρα σε παράσημο.