[Κραυγές και ψίθυροι] Κραγιόν και πορτοκάλια

Φουριόζα έφθασα χθες στο γραφείο, κουκουλωμένη στο παλτό και στα κασκόλ μου. Είχα αγοράσει και δύο πορτοκαλί κραγιόν – μικρά προσανάμματα της γυναικείας ματαιοδοξίας – και βιαζόμουν να τεστάρω την απόχρωση. Και από το πορτοκαλί κραγιόν έπεσα στα πορτοκάλια του χθεσινού εξωφύλλου των «ΝΕΩΝ»! Δεν ήταν μόνο ο μαθητής που  είχε να φάει δύο ημέρες, ούτε τα παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα στο σχολείο. Αυτό που μου πάγωσε το συναίσθημα ήταν η μαθήτρια που όταν έτρωγε το σάντουιτς που της είχε φτιάξει η μητέρα της μαζεύονταν γύρω της παιδιά και ζητούσαν ένα κομμάτι. Ενιωσα τον κόμπο στον λαιμό του κοριτσιού σαν να ήταν στον δικό μου.

Η μάνα μου ήταν παιδί της Κατοχής και η γιαγιά μου μάνα της Κατοχής. Μεγάλωσα λοιπόν με ιστορίες για παιδιά που φώναζαν «πεινάω» στους δρόμους. Και έτρωγα κλαίγοντας από αηδία την τελευταία μπουκιά του πιο μισητού φαγητού γιατί φοβόμουν – με έναν σχεδόν σωματοποιημένο φόβο – ότι αν δεν τη φάω θα ξανάρθει Κατοχή. Αυτός ο παλιός φόβος μεγιστοποίησε τον θυμό μου όταν πριν από περίπου τρία χρόνια διάβασα για μαθητή – σε Δημοτικό στο Μεσολόγγι, θυμάμαι – που πεινούσε στο σχολείο. Το ότι σήμερα αυτά τα παιδιά είναι εκατοντάδες κάτι σημαίνει για την αποτελεσματικότητα του οικονομικού προγράμματος.

Συμφωνώ και προσυπογράφω με τα δύο χέρια το ότι είναι προσβολή να αναφέρεις σε έναν Γερμανό τους Ναζί. Αλλά εκείνα τα πέτρινα χρόνια θα πρέπει να τα αφήσουμε πίσω διά παντός και οι δύο λαοί.