[Διαστάσεις] No games

Για τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μπορεί κανείς να έχει όποια γνώμη θέλει. Αλλος τον θεωρεί έναν αρχιταλιμπάν της λιτότητας, άλλος έναν κομπλεξικό γέρο που δεν μπορεί ακόμα να χωνέψει πώς του έφαγε η Μέρκελ την αρχηγία και άλλος τον καλύτερο καγκελάριο που η Γερμανία δεν είχε ποτέ. Υπάρχουν και εκείνοι που τον απεικονίζουν ως ναζί, αλλά μετά τη γενική κατακραυγή μάλλον ντρέπονται πια να κυκλοφορήσουν. Αυτό που δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς είναι ότι ο γερμανός υπουργός Οικονομικών είναι συνεπής στις ιδέες του. Καλές, κακές, λειψές, στραβές, αυτές είναι και τις συμμερίζεται όλη η Ευρώπη: υπάρχουν κανόνες, γραμμένοι και άγραφοι, και τους κανόνες αυτούς πρέπει όλοι να τους τηρούν.  

Οι γνώμες ποικίλλουν και για τον Γιάνη Βαρουφάκη. Αλλος τον θεωρεί σούπερ σέξι ρήτορα, άλλος έναν νάρκισσο κομψευόμενο και άλλος έναν άριστο οικονομολόγο αλλά κάκιστο πολιτικό. Στις έως τώρα συναντήσεις με τους ομολόγους του, πάντως, έχει εμφανιστεί απροετοίμαστος, πρόχειρος, και έχει προσπαθήσει να υποκαταστήσει αυτή την προχειρότητα με βαρύγδουπες πολιτικές αναλύσεις και συμπεριφορά σταρ. Οι εντυπώσεις που έχει αφήσει δεν είναι οι καλύτερες. Το ίδιο ισχύει για το φλερτ του υπουργού Εθνικής Αμυνας με τη Μόσχα και τις προειδοποιήσεις του ότι θα το κάνει Κούγκι.

Σύμφωνα με τον υπουργό Επικρατείας Νίκο Παππά, όσοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι λένε ή γράφουν τέτοια πράγματα «καταπίνουν αμάσητη μια προπαγάνδα». Είναι, βέβαια, κάπως περίεργο να δίνουν μαθήματα δεοντολογίας εκείνοι που προσπαθούν να βρουν άρον άρον μια αποδεκτή διατύπωση για τη συνέχιση μιας μορφής Μνημονίου. Αυτό που προέχει σήμερα δεν είναι να τηρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις εξαγγελίες του, αλλά να σωθεί η χώρα. Το δίλημμα είναι σαφές: μέσα ή έξω από την ευρωζώνη. Το πρώτο είναι επιθυμία της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Το δεύτερο αποτελεί προσδοκία ενός ισχυρού λόμπι της δραχμής. Τα λεφτά τελειώνουν, οι καταθέσεις φεύγουν, η ελληνική κυβέρνηση δέχεται πιέσεις από παντού και ήρθε η ώρα να αναλάβει τις ευθύνες της.

Σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία, τα παιχνίδια είναι επικίνδυνα. Οπως θα έλεγε και ο υπουργός Οικονομικών, no games.