[Κραυγές και ψίθυροι] Τσίκνα και καρδούλες

Φέτος, η Τσικνοπέμπτη συνωθήθηκε στο ημερολόγιο με τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Και στην αναμέτρηση «κοψίδι εναντίον γιορτής των ερωτευμένων» το πρώτο νίκησε κατά κράτος.

Κατ’ αρχάς, η Πέμπτη ήταν «ημέρα Χ». Η εθνική μας χοληστερίνη (λόγω λίπους) συνάντησε την εθνική μας αγωνία (λόγω Eurogroup) και οι δύο μαζί έβαλαν στο περιθώριο το τρίτο γεγονός της ημέρας, την πρεμιέρα της ταινίας «50 αποχρώσεις του γκρι». Τι να τις κάνω τις 30.000 κρατήσεις στα σινεμά όταν οι «50 αποχρώσεις του γκριλ» ήταν η ατάκα που έβαλε φωτιά; Ο μέσος Ελληνας αφού την Τετάρτη ανίχνευσε την εθνική του αξιοπρέπεια βρίζοντας (έστω και νοερά) τη Μέρκελ στο Σύνταγμα, την Πέμπτη σαβούρωσε τα παϊδάκια του παρακολουθώντας από την κρεμασμένη στον τοίχο της ταβέρνας τηλεόραση τη συνέντευξη του Πρωθυπουργού. Ευτυχώς, έχω πια την ωριμότητα πίσω από αυτήν την ισοπεδωτική φαινομενικά ιδιοσυγκρασία να διακρίνω την ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ τρυφερότητας και αμετροέπειας.

Προχθές το Σάββατο, τα εορταστικά γράδα ήταν καταφανώς πεσμένα. Οι ίδιοι οι ανθοπώλες (που καθιέρωσαν τη γιορτή στα μέσα της δεκαετίας του 1980 ύστερα από πρόταση της Interflora πληρώνοντας τότε από 5.000 δραχμές για τη διαφημιστική καμπάνια) έλεγαν ότι είχαν τις χαμηλότερες πωλήσεις από ποτέ.

Δικαιολογημένα! Οι Ελληνες αυτήν την εποχή, δικαίως ή αδίκως, πιστεύουμε ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου. Και συνειδητά ή ασυνείδητα επιστρέφουμε στους «ξένους» ό,τι δεν μας ανήκει εφαρμόζοντας ένα ιδιότυπο «Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά τους θα ‘ναι».