Η «Αντιγόνη» της Ζιλιέτ Μπινός

Να είχε άραγε ακούσει τον έλληνα Πρωθυπουργό που δήλωνε ότι «η Ελλάδα είναι η χώρα του Σοφοκλή που μας δίδαξε με την “Αντιγόνη” του ότι υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ανώτατος νόμος είναι η δικαιοσύνη;» και να ήθελε να είναι επίκαιρη με την ελληνική πολιτική σκηνή που αναπόφευκτα επηρεάζει και την ευρωπαϊκή; Να ήθελε μετά τη «Δεσποινίδα Τζούλια» να επιστρέψει με έναν επίσης εμβληματικό, αλλά διαφορετικό και πιο δυναμικό ρόλο αυτή τη φορά;

Ισως και να μη μάθουμε ποτέ το κίνητρο της Ζιλιέτ Μπινός για να ανέβει στο σανίδι ξανά – και μόλις λίγες ημέρες μετά την πρεμιέρα της ολοκαίνουργιας ταινίας της «Nobody wants the night» στην Μπερλινάλε – αυτή τη φορά ως Αντιγόνη. Το βέβαιο είναι ότι πρόκειται για μία από τις πλέον αναμενόμενες παραστάσεις της χρονιάς, που θα σηκώσει αυλαία στις 25 του μήνα στο Λουξεμβούργο για να συνεχίσει το ταξίδι της στο Λονδίνο, στο θέατρο Μπάρμπικαν (που είναι συμπαραγωγός με το Τεάτρ ντε λα Βιλ του Λουξεμβούργου), στην Αμβέρσα, στο Αμστερνταμ, στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη και θα καταλήξει στο διεθνές Φεστιβάλ του Εδιμβούργου.

Με τα ακριβότερα εισιτήρια να έχουν ήδη εξαντληθεί και για τις τρεις παραστάσεις (η προπώληση είχε ξεκινήσει από τον Μάιο) και ελάχιστα από τα φθηνότερα να είναι πλέον διαθέσιμα, η Ζιλιέτ Μπινός – την οποία το ευρύ κοινό έχει αγαπήσει από τους κινηματογραφικούς της ρόλους στον «Αγγλο ασθενή» και το «Chocolat», ενώ το λονδρέζικο κοινό την είχε απολαύσει για πρώτη φορά επί σκηνής το 1998, στο «Να ντύσουμε τους γυμνούς» του Λουίτζι Πιραντέλο – ετοιμάζεται να απαγγείλει τον δραματικό λόγο του Σοφοκλή σε ολοκαίνουργια μετάφραση στα αγγλικά από τη διακεκριμένη με το βραβείο TS Eliot καναδή ποιήτρια Αν Κάρσον, μία από τις σημαντικότερες της εποχής μας.

«ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΒΟΜΒΑ». «Αναζητούσαμε ένα έργο για την πρώτη μας συνεργασία και καταλήξαμε πολύ γρήγορα στην “Αντιγόνη”, που θα ήταν η κατάλληλη καλλιτεχνική πρόκληση και για τους δυο μας, καθώς το ίδιο το έργο έχει την εκρηκτικότητα μιας πυρηνικής βόμβας» λέει ο Βέλγος Ιβο βαν Χόφεν.

«Πραγματεύεται όλες τις πιθανές σχέσεις: άνδρα εναντίον γυναίκας, πολιτική εναντίον ηθικής εξουσίας, το δίκαιο των πολλών ενάντια στο δικαίωμα του ενός, την οικογένεια και τους άρρηκτους δεσμούς της» συνεχίζει ο σκηνοθέτης για να καταλήξει: «Η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο».