[Κραυγές και ψίθυροι] Μέσα οι Αμερικάνοι

Φθινόπωρο 1984. Ο κινηματογράφος Γρανάδα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας είχε γίνει θέατρο Λαμπέτη και έκανε εγκαίνια με την Ελεύθερη Σκηνή στην κωμωδία του Γούντι Αλεν «Don’t drink the water» που ο τίτλος της είχε αποδοθεί ως «Μέσα οι Αμερικάνοι». Σαν να βλέπω τον, «από πάνω μου» τώρα στη σελίδα, Σταμάτη Φασουλή με χαβανέζικο πουκάμισο και φωτογραφική μηχανή κρεμασμένη στο στήθος να τραγουδάει το «Blue Moon». Την υπόθεση του έργου δεν τη θυμάμαι πλέον. Θυμάμαι όμως πολύ καλά την αίσθηση που είχε κάνει ο ανατρεπτικός τίτλος. Δεν ήταν μικρό πράγμα να αναστρέψεις το πιο δημοφιλές, τότε, πολιτικό σύνθημα, το «Εξω τώρα οι Αμερικάνοι» που ακουγόταν εναλλάξ με το «Αμερικάνοι φονιάδες των λαών» σε κάθε διαδήλωση – ανεξαρτήτως αιτημάτων. Και κάθε πορεία που σεβόταν τους διοργανωτές της έπρεπε να τελειώνει στην αμερικανική πρεσβεία. Οι δε αμερικανικές σημαίες καίγονταν, με την πρώτη ευκαιρία σαν ξερόκλαδα.

Οι Ελληνες δεν είχαμε εκτονώσει το μένος μας εναντίον των ΗΠΑ που, ακόμη και πολλά χρόνια μετά, έμοιαζε εγκιβωτισμένο  στη συνείδησή μας, κάτι σαν εθνική παρακαταθήκη, λες και το είχε υπαγορεύσει στα Απομνημονεύματά του ο στρατηγός Μακρυγιάννης. Και δεν είχε να κάνει μόνο με την πολιτική ιδεολογία αλλά και με την καθημερινή κουλτούρα. Τα στάδια, όπου γίνονταν οι μεγάλες συναυλίες, έπαιρναν φωτιά όταν ακουγόταν το «Ολα μοιάζουν μαγικά κι είναι μαζικά και προπαντός αμερικάνικα» του Μαρκόπουλου. Και πολύ αργότερα, ο Κώστας Καζάκος είχε στήσει λαϊκό δικαστήριο στο Σύνταγμα όπου ο ίδιος, ως πρόεδρός του, είχε καταδικάσει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Και να ‘μαστε τώρα, πρώτη φορά αριστερά, με τους αμερικανούς σύμμαχούς μας και τον Ομπάμα ως «θείο από το Σικάγο» που θα φροντίσει την αποκατάστασή μας. Βέβαια η χώρα που τώρα αγαπάμε να μισούμε είναι η Γερμανία, ωστόσο αυτό το «Οι ΗΠΑ στο πλευρό της Ελλάδας», για μένα τουλάχιστον, συμβολίζει το ολοκληρωτικό τέλος της Μεταπολίτευσης. Αν και η σελίδα είχε αρχίσει να γυρίζει εδώ και λίγα χρόνια, από τότε που είδα σε τοίχο των Εξαρχείων το «Διαιτολόγοι, φονιάδες των χοντρών».