[Εναλλακτικά] Η αγανάκτηση που έγινε απόφαση

Τον Μάιο του 2011 και ύστερα από το «παράδειγμα» των Ισπανών, άρχισε να διαμορφώνεται μια «νέα» μορφή αντίδρασης στα Μνημόνια. Τα πρώτα καλέσματα των Αγανακτισμένων ήταν ιντερνετικά, ακηδεμόνευτα από κόμματα και οι συγκεντρώσεις πήραν μια διάσταση αυτοδιεύθυνσης με κέντρο αγώνα το Σύνταγμα. Καθώς η κρίση βάθαινε, το κίνημα μετασχηματίστηκε, ωσμώθηκε με ένα επισφαλές κομμάτι της νεολαίας, συνέπλευσε με τα παλιά συνδικάτα και σχηματοποιήθηκε σε πολλά κομμάτια. Στο πάνω μέρος της Πλατείας ανέμιζαν οι ελληνικές σημαίες και άναβαν οι συζητήσεις για τις γερμανικές «επανορθώσεις» και στην κάτω Πλατεία ήδη είχαν κυριαρχήσει οι αριστερές οργανώσεις και οι κινηματικές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Για πολλούς, αυτό το «υποκείμενο» υπήρξε ο επιταχυντής του νέου πολιτικού τοπίου στο κάδρο μιας κοινωνίας που παρέμενε μεταπολιτευτική στην κουλτούρα της, χάνοντας όμως σε χρόνο dt – λόγω ραγδαίας απορρύθμισης – όλες τις βεβαιότητες που της παρείχε η Μεταπολίτευση. Το νέο πλήθος δεν είχε ενιαία χαρακτηριστικά, ίσως μόνο το μίσος για τα Μνημόνια.

«Κι ύστερα γίναμε ωραία φωτογραφία και κρεμαστήκαμε μες στην τραπεζαρία» λέει το άσμα του Γιάννη Ξανθούλη και το κίνημα των Αγανακτισμένων εξατμίστηκε, αφήνοντας όμως μια παρακαταθήκη θυμού, αυτοοργάνωσης, επιστροφής στην «πολιτική απ’ τα κάτω». Η φωτογραφία του πλήθους μπροστά στα κάγκελα της Βουλής συνόψιζε τη «νέα» μεταβλητή της κρίσης. Προφανώς, πια, ξέρουμε πως το μεγάλο μέρος εκείνης της διεργασίας το εισέπραξε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Την Πέμπτη το απόγευμα, μέρος των Αγανακτισμένων επέστρεψε στο Σύνταγμα, ύστερα από ιντερνετικό, ακηδεμόνευτο κάλεσμα. Οι λόγοι ήταν εντελώς διαφορετικοί, το πλήθος πολύ μικρότερο. Δεν είχε ούτε Maalox ούτε μάσκες προστασίας από τα χημικά. Οι αστυνομικές δυνάμεις ήταν εμφανώς λιγότερες. Τα κάγκελα από τη Βουλή απουσίαζαν πια. Τώρα οι διαδηλωτές ήταν στο πλευρό της νέας κυβέρνησης και της μάχης που δίνει στη φωλιά του γερμανικού ηγεμονισμού. Τώρα οι διαδηλωτές κατέβηκαν για την αυτονόητη υπενθύμιση πως η λαϊκή εντολή είναι πολύ νωπή και πως Ευρώπη χωρίς δημοκρατία δεν νοείται. Τώρα, το πλήθος στήριζε τη διαπραγμάτευση με τους πιστωτές και βέβαια δεν περίμενε να χειροκροτήσει την «Εβίτα Περόν» του, όπως έγραψε ένας αφελής νεοφιλελεύθερος. Τώρα, οι Αγανακτισμένοι έγιναν αποφασισμένοι. Κι αν οι πρώτοι δεν συμβιβάζονταν στην ιδέα να χάσουν το μεταπολιτευτικό έδαφος κάτω απ’ τα πόδια τους, οι δεύτεροι το έχουν πια υπερβεί.